آ ر ما ن

آراز ما

2008-07-28T23:40:00.001-04:00

برادر کوچولوی من آراز جمعه 11 جولای (21 تیر) پاشو گذاشت تو بیمارستان سنت پائلز ونکوور درست سه سال و هفت ماه و بیست روز بعد از به دنیا اومدن من. آراز موقع تولد 3.555 کیلوگرم وزنش و 51 سانتیمتر قدش بود یعنی 105 گرم سنگین تر و 1 سانتیمتر کوتاهتر از من موقع تولدم. ا

حالا اگه گفتین از این دو عکس پائینی کدوم منم و کدوم آراز؟

آراز یه روزه و برادر بزرگش مثل شیربالا سرش: ا

بر عکس چیزی که همه فکر می کردن، من اصلاً به برادر کوچولوم حسودی نمی کنم! خیلی هم دوستش دارم و هر وقت مامانم شیرش می ده بوسش می کنم و به مامان می گم "بی بی مون چقدر نازه، چقدر خوشگله، من خیلی دوسش دارم". اصلاً به نظر من همه بی بی ها خوشگلن، همین امشب داشتم فیلم خودمو وقتی که خیلی کوچولو بودم (سه ماهه) می دیدم و به مامان گفتم "مامان، من چقدر خوشگل بودم" !! ا

حالا دیگه مامان اعظم من و آرازو دوتایی یه جا باید حموم کنه چون تا حرفش می شه که آراز باید حموم بشه، من قبل از همه لخت شدم و تو وان منتظرم! ا

فعلاً خدا حافظتون تا معلوم نیست کی مامانم وقت کنه و بیاد اینجا از من و آراز بنویسه. ا

بالاخره تابستون اومد

2008-07-09T00:30:00.002-04:00

سلام

مامانم این یکی دو ماه آخر قبل از اومدن بی بی مون دیگه خیلی سختش بوده که طولانی بشینه پای کامپیوتر برا همین هم وبلاگ من تق و لق بوده! با این حال مامان دلش می خواست که تا قبل از اومدن برادرکوچولوم و قاطی شدن قصه ها یه سری عکسا و قصه های جدید منو بذاره اینجا، حتی شده تلگرافی!ا

/
این یکی از نقاشی هاییه که من تو مهد کودک کشیدم. یه هواپیما که رو چمنا سقوط کرده!ا

چند وقت پیش یه برنامه برا بچه ها تو جزیره "بوئن آیلند" بود که با دوستام ویستا، شایان و رایان رفتیم. هوا بارونی بود و من هم یه ذره سرما خورده ولی با این همه بهم خوش گذشت: ا

اینجا خونه همکار بابامه که دعوتمون کرده بود برا باربی کیو. من از بالا پایین پریدن و دویدن رو ترمپالین خیلی کیف کردم. کلی هم با آهنگ هایی که با پیانوشون زدم گوش همه رو کر کردم! ا

اینجا هم ساینس ورلد و چیزای جدیدی که من تجربه کردم . ا

کمک به مامان و بابا و آب دادن گلا، البته اگه شیطونی و شستن دیوار و کف حیاط اجازه بده. ا

بالاخره مامان اعظم دو سه هفته پیش از ایران اومد و خیال همه راحت شد. مامان اعظم اومده که وقتی بی بی مون می آد به ما کمک کنه. این دو تا عکس شاید یه ساعت بعد از رسیدنشه، آخه من نمی تونستم صبر کنم تا مامان اعظم استراحت کنه و بعد چمدوناشو باز کنه و سوغاتی هامو بده! ا

مامان اعظم به جز سوغاتی چیزای جالب دیگه ای هم برای من داشت. مثلاً اون کلاهی (روسری) که تو فرودگاه رو سرش بود، آخه من تا اون موقع کلاه اون شکلی ندیده بودم! یا نماز خوندنش که من دفعه اول از اون اول تا آخرش پشت سرش نشستم و تماشاش کردم، البته وسطاش چند بار مامان اعظم رو صدا کردم ولی اون جوابی نداد! بعد هم که نمازش تموم شد رفتم جلو و کلی در مورد اون پاک کن و گردن بندی که رو یه ملافه کوچولو بود و مامان اعظم هی پیشونیش رو روش می ذاشت کنجکاوی و سوال کردم!! ا

بالاخره یکی دو هفته پیش یه کم هوا گرم شد و من تونستم یه تنی به آب بزنم. ا

اینجا هم آکواریوم (که من بهش می گم آکراویوم) ونکووره که هفته پیش با مامان اعظم و مامانم رفتیم. بعدش دوستام شایان، رایان و ویستا هم با ماماناشون اومدن و ما با هم کلی ماهی (که من به همشون می گفتم نیمو)، دلفین، نهنگ، لاک پشت، تمساح و خیلی حیوونای دیگه رو تماشا کردیم. ا

دیگه چیزی نمونده، برادر کوچولوی من دو روز دیگه یعنی همین جمعه می آد! ا

عید و سیزده به در

2008-04-03T12:30:00.001-04:00

امسال دیگه عید برا من یه کم معنی پیدا کرده بود، مثل هالووین، تولدم، کریسمس و ولنتاین... از خیلی وقت پیش بابام قول داده بود که تخم مرغای عید رو با هم رنگ کنیم: ا

تا مامان شروع کرد به چیدن سفره هفت سینمون، من هم سفره هفت سین خودم رو چیدم و زودتر از مامان تمومش کردم: ا

پای سفره هفت سین راستکی: ا

باز کردن کادو همیشه کیف داره مخصوصاً اگه عیدی باشه، مگه نه؟: ا

من از این عید خودمون خیلی خوشم اومده، چون خیلی از دوستامون اومدن عید دیدنی و ما هم رفتیم دیدنشون. بعضی جاها نرفتیم هنوز، آخه ما فقط آخر هفته ها می تونیم این کارو بکنیم. هر وقت می خوایم جایی بریم، من از مامان و بابا می پرسم "هنوز عیده؟ ". ا

/
این نقاشی من در روز درخت کاریه: ا

من علاقه خاصی به چراغ های راهنمایی و رانندگی دارم و معنی چراغ های سبز و زرد و قرمز رو هم خوب بلدم. اگه مامان یا بابام چراغ زرد رو رد کنن، باید یه جواب قانع کننده به من بدن! چند وقت پیش با مامان پشت چراغ قرمز بودیم که از مامام پرسیدم: "اون 'های فایو' یعنی چی؟" مامان مونده بود که من راجع به چی دارم حرف می زنم. بالاخره تونستم با نشون دادن بگم که منظورم چیه. مامان تازه فهمیده بود که من دارم در مورد اون علامت دست روی چراغ عابر پیاده سوال می کنم. مامان برام توضیح داد که وقتی این چراغ یه آدم سفید رنگ رو که داره راه می ره نشون می ده یعنی آدما می تونن از عرض خیابون رد بشن و وقتی که اون دست قرمزه شروع می کنه چشمک زدن بهتره که دیگه وایستن و وقتی هم که دست قرمزه رو بدون چشمک زدن نشون می ده اصلاً نباید از خیابون رد بشن. ا

این هم چراغ راهنمایی که با قطعه های یه اسباب بازی (که برا ساختن ماشینه) ساختم: ا

رانندگی هم خوب بلدم. همیشه به بابا که با یه دست فرمون رو می گیره یادآوری می کنم که با دو دستش راننگی یعنی همون فرمون رو بگیره چون با یه دست خطرناکه! اولین بار که اینو به بابا گفتم، بابایی گفت: "کی اینو گفته؟"، من هم خیلی جدی گفتم: "خودم"! ا

/
سیزده به در (که برا ما روز یکشنبه و یازده به در شد) هم به من خیلی خوش گذشت. با چند تا از دوستامون رفتیم کنار دریاچه نزدیک خونمون. اونجا من با دو تا دختر که یکیشون ایرانی بود دوست شدم و با هم دیگه به مرغابی ها غذا دادیم. ا

/
یه خبر نه خیلی جدید: من سه ماه دیگه صاحب یه برادرمی شم! ا

مرتب از مامانم می پرسم که بی بی کی می آد تا من باهاش بازی کنم. از حالا با مامان و بابام دارم چونه می زنم که شبا مامان باید منو بخوابونه و بابا بِی بی رو. هرچی لباس و کفش کهنه و کوچیک شده هم دارم گذاشتم کنار برا بِی بی! ا

/
برا سوزوندن دل دوستای تورنتویی نیست، ولی خب این هم بهار ِ ما تو ونکوور: ا

پ.ن. برا دیدن عکس ها تو اندازه واقعی، لطفاً روشون کلیک کنین. ا

بهار اومد

2008-03-19T15:05:00.001-04:00

عید شما مبارک! ا

زمستون ونکوور و قصه های دیگه

2008-03-03T13:05:00.008-05:00

خیلی وقته مامان نتونسته از بلبل زبونی های من بنویسه. اصلاً خیلی چیزا یادش می ره دیگه. امروز اومده یه چیزایی رو که هنوز یادشه بنویسه. ا

یکی از مهمترین چیزا برا من "بزرگ شدن" هستش. طوری که حتماً حتماً هر روز راجع بهش یه اظهار نظری می کنم. به نظر من بزرگ شدن یعنی اینکه آدم دستش برسه به سقف! مامان و بابام برا اینکه من رو تشویق کنن به اینکه کارهای بد نکنم مرتب می گن آرمانی دیگه نی نی کوچولو نیست، پسر بزرگی شده. من هم بدون استثنا تو جوابشون می گم: "نه هنوز دستم به سقف نمی رسه!". با این معیارِ من، حتی مامان و بابام هم خیلی مونده تا بزرگ بشن! ا
یکی از تصورات دیگه من اینه که وقتی من بزرگ بشم، مامان و بابام کوچولو می شن. اون موقع من باید برم سرِ کار و اونا رو هم بذارم مهد کودک! حتی به اینجاش هم فکر کردم که اگه یه موقع شب خواستم جایی برم و مهد کودک تعطیل بود، اونا رو بذارم پیش خاله نیوشا تا با ویستا بازی کنن و بعد من برگردم ورشون دارم ! ا
/

این یه عکس دسته جمعی با دوستام تو مهمونی کریسمسمونه تو مهد کودک: ا

/
مامان تا می آد یه ذره لوسم کنه، فوری می گم: "من خیلی پسر خوبی ام." مامان هم لوس ترم می کنه و می گه: "آره آرمان خیلی ماهه." و من پشت سرش می گم: "فقط بعضی وقتا می رم تو جلدم!". (تحریف حرف مامان که می گه آرمانی خیلی پسر خوبیه، فقط بعضی وقتا شیطونه می ره تو جلدش!) ا
چندهفته پیش قبل از خواب تصمیمم رو درباره تعداد جلدایی که دارم گرفتم و گفتم: "مامان، من دو تا جلد دارم؛ یکی پسرِ خوب، یکی هم بلا!" ا
/

آرمان سیبیلوی بلا! ا

/
در مورد مریضی ام که مامان دفعه قبل نوشته بود براتون. خیلی بهتر شدم ولی این لوزه ها تصمیم ندارن کوچولو بشن. برا همین هنوز چند هفته یه بار با مامان می ریم پیش ِ یه آقای دکتر اطفال که من خیلی دوستش دارم چون هم خیلی مهربونه، هم تو مطبش یه تخت داره که شکل ماشین آتش نشانیه و از همه مهمتر اینکه فارسی حرف می زنه. به همین خاطر من اسمش رو گذاشتم آقای دکتر فارسی! انقدر من از این آقای دکتر خوشم می آد که به راحتی به مدت یه ماه گذاشتم شبا دواهایی رو که ایشون داده بودن تا راحت تر نفس بکشم، مامان فش فش کنه تو دماغم، همون دواهایی که قبلاً محال بود بذارم مامان شبیهشون رو تو دماغم فش فش بکنه. ا
یه چیز دیگه از اون مریضی شب تولدم هنوز یادم نرفته و هر چند وقت یه بار می گم و حال ِ مامان وبابام رو می گیرم اینه که من هنوز ناراحتم که چرا نتونستم از کیک تولدم که عکس فرنکِل (فرنکلین) رو هم روش داشت بخورم... مامانم قول داده که سال دیگه تولدم یه کیکی بگیره که روش عکس فرنکِل باشه. چند روز پیش برا مامانم تولد الکی گرفته بودم و نشونده بودمش پشت میز تا شمع کیک الکی اش رو فوت کنه. بعد از اینکه مامان شمعا رو فوت کرد، ازش پرسیدم: "مامان، شما از دهنت غذا نیومده...". آخه من اون شب تولدم بعد از فوت کردن شمعا بود که برا دفعه سوم غذا از دهنم اومد و رفتیم بیمارستان ... ا

یکی از چیزایی که من خیلی دوست دارم آشپزییه! دوست دارم صندلی بذارم و بغل دست مامان وایستم ببینم چی کار می کنه و بعضی وقتا کمک هم می کنم. ا
آشپزی الکی رو هم دوست دارم. این میوه ها و سبزیجات الکی رو با هم قاطی می کنم و رو گازی که سنتا کریسمس برام فرستاده می پزم و می دم مامان و بابام بخورن! ا

/
یه داستانی رو هم مامان خیلی وقته که هی یادش می ره براتون بگه اینه که یه بار همون آقا سنجابه که عکسش رو هم دیدین طبق معمول اومده بود دنبال غذا و من و بابام هم یه بیسکوئیت بادوم زمینی بهش دادیم. سنجابه خورد و بعد یه جیزی پچ پچ کرد! بابا گفت: "آرمان بیا ببین یه صدایی از خودش در می آره." من هم یه ذره گوش دادم و به آقا سنجابه گفتم: "خواهش می کنم!!" . اون فقط داشت تشکر می کرد ولی بابایی زبونش رو متوجه نشده بود. ا
/
یه پسر کوچولو تازگیا اومده مهد کودکمون که یه سالش هم نشده. اسمش نایجل هستش. مامان چند روز پیش به بابا گفت: "راستی بالاخره نایجل رو امروز عصر دیدم." بابا هم گفت: "آره خیلی هم بچه شیرینیه." من هم فوری گفتم:"نخیر، نایجل که خوردنی نیست!" ا

/

ونکوور معمولاً زیاد برف نمی باره ولی امسال چند بار برف بارید که یه بارش خیلی زیاد بود. من که کیف کردم. این آدم برفی رو هم با بابام تو حیاطمون درست کردم: ا

/
چند وقت پیش مامان داشت قبل از خوابم برام قصه می خوند. کتابی که می خوند گوشه یه ورقش پاره بود. مامان گفت: "کدوم بلایی اینو پاره کرده؟!" من خیلی جدی گفتم: "من نمی دونم، یه دختر دیگه! پاره کرده!" ا

این اولین حرف انگلیسی "ا ِ ی" هستش که من خود ِ خودم تنهایی نوشتم. هر جا و تو هر کلمه که من این حرف رو می بینم، بلافاصله می گم: " ا ِ ی فور آرمان!". بعضی حرف های دیگه انگلیسی رو هم خوب بلدم مخصوصاً حرف هایی رو که اسم دوستام با اونا شروع می شن، مثل "تی"، "کِی"، "جِی"، "ا ِن"، ... ا

این هم اولین "چشم چشم، دو ابرو" (روی کاغذ البته، چون قبلاً اینو کشیده بودم ولی خب نمی شد نگهش داشت) که باز خود ِ خودم بدون هیچ کمکی کشیدم. فقط باید یه خورده بیشتر تمرین کنم تا آدمایی که می کشم انقدر اخمو نباشن! ا

چند روز پیش با بابام داشتیم می رفتیم جایی که بابا گفت: "آرمانی، می خوای از جلو خونه نوری جون (مهد کودکم) رد بشیم؟". من هم به جای جواب دادن گفتم: " بابا، نوری جون نه، نوری خانم! ما بچه ها می گیم نوری جون، شما بزرگا باید بگین نوری خانم!". ا

پ.ن. برای دیدن عکسها تو اندازه بزرگتر، لطفاً روشون کلیک کنین. ا

سه سالگی

2008-01-02T15:06:00.007-05:00

سه سالگی، یا حالا دیگه سه سال و یه ماه و نیمه گی... مامان امسال نتونست مثل هر سال روز تولدم چیزی تو وبلاگم بنویسه. آخه دل و دماغش رو نداشت چون من درست روزی که برام جشن تولد گرفته بودن (شنبه ای که دو روز بعد از روز تولدم بود) مریض شدم و هنوز هم بعد از یه ماه و خورده ای خوبِ خوب نشدم... اون شب ما مجبور شدیم مهمونامون رو بذاریم و بریم اورژانس بیمارستان... ولی خب خدا رو شکر الان خیلی بهترم. فقط اگه این فصل سرما زودتر تموم شه و این ویروسهای جور واجور که هی به من گیر می دن برن دنبال کارشون و لوزه هام کوچولوتر بشن، دیگه خیلی بهتر می شه. ا

یه جشن کوچولو درست روز تولدم تو مهد کودک گرفته بودیم. به من و دوستام اون روز خیلی خوش گذشت: ا

اون شب جشن تولدم تو خونمون هم که چون من زیاد حالم خوب نبود، عکس درست و حسابی مخصوصاً عکس دسته جمعی با همه دوستام ندارم: ا

بعد از برگشتن از بیمارستان دیگه همه مهمونا رفته بودن خونه هاشون. فرزان این یادداشت قشنگ رو برام نوشته بود و گذاشته بود رو میز. خیلی ممنون فرزان جون. ا

خیلی ممنون از همه دوستام، خاله ها و عمو ها که اومدن جشن تولدم و برام کادو های قشنگ آوردن. ا

فردای اون روز در حال بازی با کادو هایی که گرفتم: ا

پ.ن. سه تا عکس اول رو روز تولدم تو آتلیه عکاسی گرفتیم. برای دیدن عکس ها تو اندازه بزرگتر لطفاً روشون کلیک کنین. ا

هالووین امسال

2007-11-12T10:51:00.000-05:00

امسال یعنی تقریباً تو سه سالگی دیگه من یه کم می فهمیدم هاووین چه معنی ای داره. پارسال که اصلاً نمی دونستم برا چی فیل شدم! امسال مامان و بابا از سه چهار هفته قبل کاستوم من رو خریده بودن که بهش عادت کنم و حد اقل روز هالووین بپوشمش. من هم از اون اول بهانه گرفتم که این برا من بزرگه و نمی پوشمش. با این حال مامان روز هالووین دادش به نوری جون چون می دونست من به هوای دوستام این کاستوم رو تنم می کنم. بعله، امسال من اسپایدر من شده بودم. ولی خب ماسکش که اصله کاریه رو فقط یه دقیقه گذاشتم که تو عکس ها می بینین. ا

دوستم ورنر شده بود یه اسکلت خیلی ترسناک، انقدر ترسناک که جیدا - که خودش یه فرشته کوچولو شده بود (لباس آبیه) - زهره ترک شد و زد زیر گریه. ورنر هم دیگه ماسکش رو نزد. این دو سه تا عکس رو هم مامان تو یه اتاق دیگه از ما گرفت. ا

عصرش هم که اومدم خونه با بابایی رفتیم در خونه همسایه ها و من یه عالمه شکلات و آب نبات جمع کردم. کلی هم بچه های همسایه اومدن در خونه ما و شکلات گرفتن. خوشم اومد از این هالووین خیلی باحاله! ا

آرمان زندی, ملی پوش جوان

2007-11-08T22:35:00.000-05:00

دست پسر عمه ام امیر درد نکنه که این پیرهن رو برام گرفته. ا

پ.ن. این چند تا پست آخر پوست مامانم رو کند... بلاگ اسپات خیلی اذیت کرد. عکس های هر کدوم از پست ها سه چهار بار آپ لود شده. خوبیش اینه که مامانم به این راحتی ها از رو نمی ره! :) خلاصه فکر نکنین مامانم تنبله. به زودی با گزارش هالووین بر می گردم. ا

با دوستام

2007-11-06T01:55:00.000-05:00

یه سی دی دایی فرزاد چند وقت پیش برام فرستاد به اسم "در به در ها" ولی من بهش می گم "مش گلابی" که اسم یکی از شخصیت های فیلمه. من اول ها روزی شونزده بار می دیدمش. هنوز هم زیاد می بینمش. فقط من نه، مامان و بابام هم مخصوصاَ بابام خیلی از این فیلم خوششون اومده. همه جمله ها و شعر هاش رو حفظم دیگه. اینجا من در حال تماشای این فیلم هستم: ا

دکتر پرهام در حال معاینه من: ا

یکی دو ماه پیش ما دعوت شدیم خونه دوستم مزدک. ولی با زلزله ای که من و مزدک خونشون رو لرزوندیم دیگه فکر نمی کنم اونجا دعوت بشیم: ا

جشن تولد دوستم ویستا: ا

حباب بازی بعد از برگشتن به خونه از تولد ویستا. ا

این اولین "چشم چشم، دو ابرو" ئه که من خود خودم بدون هیچ کمکی کشیدم: ا

در حال کمک به مامان و شستن ظرف ها: ا

و جشن تولد دوستم شایان درست دو هفته بعد از تولد ویستا: ا

دیشب مامانم داشت از کتاب بارنی یه قصه برام می خوند. مامانم همیشه این قصه ها رو فارسی می گه. قصه دیشب متنش مثل شعر بود و قافیه داشت برا همین مامان برام انگلیسیش رو می خوند. من که دیدم زیاد چیزی نمی فهمم گفتم: مامان، اینجوری حرف نزن، اونجوری حرف بزن! :) ا

باز زود بر می گردم، مامانم کولاک کرده! :) ا

تابستان را چگونه گذراندید - قسمت اول

2007-10-20T00:20:00.000-04:00

سلام

تابستون ما یعنی من، مامان و بابام از آخرهای ماه جولای (اوایل مرداد) شروع شد. چون تازه از اون موقع بابایی دیگه آخر هفته ها مجبور نبود بره سر کار و ما "ویک اند" راستکی (شنبه و یکشنبه) داشتیم. یعنی دیگه تونستیم دوستامون رو که آخر هفته شون شنبه ها و یکشنبه ها ست، ببینیم. ا
یکی از اون آخر هفته ها شایان دوستم با مامان، بابا و داداش کوچولوش رایان اومدن خونمون و به ما حسابی خوش گذشت. همونطور که می بینید، من گیتار می زدم و شایان هم می رقصید: ا

آخر شب هم من و شایان تام و جری تماشا کردیم. اینجا مامان من و شایان رو صدا زد تا دوربین رو نگاه کنیم ولی شایان انقدر این کارتون رو دست داره که کله اش رو یه کم به طرف دوربین چرخوند ولی نمی تونست چشم از تلویزیون برداره: ا

هفته بعدش که یه آخر هفته سه روزه بود، رفتیم سیاتل پیش دوستم نازلی. من تو بستن ساکمون کلی به مامانم کمک کردم: ا

خاله شایسته یعنی مامان نازلی طبقه پایینشون رو قرار بوده بکنن مهد کودک. ما درست وقتی رفتیم اونجا که همه چیز آماده شده بود ولی هنوز شروع به کار نکرده بودن. خلاصه من و نازلی با هم اونجا رو افتتاح کردیم: ا

تو سیاتل سنتر بابایی من رو برد موزه بچه ها جایی که آثار تاریخی رو بررسی کردم! طبق معمول کلی هم آتیش سوزوندم: ا

همینطور تو سیاتل سنتر من برای اولین بار فهمیدم شهربازی یعنی چی! ا

راستش بیشتر تابستون رو من تو حیاطمون گذروندم. اینجا در حال تعمیر ماشینم هستم: ا

تابستان را چگونه گذراندید - قسمت دوم

2007-10-20T00:19:00.000-04:00

با دوستام تو مهد کودک در حال خمیر بازی. ا

سفرمون به ویسلر هم خیلی خوب بود. قبل از هر چیزی باید پرهام رو بهتون معرفی کنم. پرهام پسرِ خاله فرحه. خاله فرح هم از دوستای خیلی قدیمی مامانمه، اونا تقریبا از وقتی هم سن و سال من (نه یه کم بزرگتر) بودن با هم دوست و همکلاس بودن! ولی خیلی وقت بود همدیگه رو ندیده بودن، با اسباب کشی خاله فرح اینا از ادمونتون به ونکوور کلی وضع مامانم خوب شد و من هم یه دوست تازه خوب پیدا کردم. تو سفری که به ویسلر رفتیم به ما خیلی خوش گذشت. یه آبشار قشنگ سر راهمون بود که اونجا نگه داشتیم. ا

کوهنوردی نزدیکای همون آبشار! ا

اینجا هم خود ویسلر: ا

زرافه ای که من خودم تنهایی با لگو هام درست کردم: ا

آخر هفته سه روزه بعد دوستم نازلی با مامان و باباش اومدن پیش ما و این دفعه رفتیم شهر بازی شهر خودمون ونکوور. من کلی غربتی بازی در آوردم یعنی دلم می خواست اسباب بازی ها رو سوار شم ولی با مامان یا بابا. هی صف وامی ایستادیم و وقتی نوبتم می رسید می زدم زیرش. آخرش هم فقط تونستم دو سه تا از اسباب بازی هایی رو سوار شم که اجازه می دادن مامان یا بابا هم کنارم باشن. ا

دو تا از آثار هنری من تو مهد کودک: ا

این آقا سنجابه رو که می بینین هر روز می آد دم خونمون و غذا می خواد. اول ها دورتر می نشست و باترس غذاش رو می خورد. ا

بعد دیگه وقتی یه کم غذاش دیر می شد از در و دیوار بالا می رفت. ا

حالا هم که دیگه درست دم در آشپزخونه (کم مونده بی آد تو خونه) می شینه و می خوره. البته هر چیزی رو هم قبول نداره. فقط گردو و بیسکوئیت بادوم زمینی! ا

به زودی بر می گردم، فعلاً خداحافظ همه. ا

پ.ن. برای بزرگتر دیدن عکس ها لطفاً روشون کلیک کنین. ا

گزارش یکی دو ماه گذشته

2007-08-01T14:23:00.000-04:00

سلام

فکر می کنین من اینجا چی کار دارم می کنم؟! ا

من بهش می گم کنجکاوی! ولی بعضی ها هم بهش می گن فضولی!!!!!! آخه چی کار کنم حوصله ام سر می ره تنهایی... بعدش هم من خیلی از ماشین چمن زنی خوشم می آد، خودم هم یه دونه از این الکی هاش دارم و بعضی وقتا مامان و بابام خودشون هم می مونن که چطور شد که این اسباب بازی با این صدای گوشخراش رو برا من خریدن!!! اینجا همسایه مون یعنی بابای زک، هالی و کانرداره چمن های حیاطشون رو می زنه وخب من هم دارم تماشا می کنم. ا

عکس روز مورد علاقه مامانم: ا

این جارو رو مامان و بابا برام خریدن بلکه من دست از سر جارو های راستکی خونمون (برقی، دستی با دسته کوتاه، دستی با دسته بلند،...) بردارم ولی من گول ِ این حرفا رو نمی خورم. فقط دو سه روز اول باهاش بازی کردم و بعد اون هم رفت کنار بقیه اسباب بازی ها استراحت کنه! ا

این حوض کوچولو هم عمر کوتاهی داشت. تنها بازی ای که من باهاش می کردم این بود که سنگ ریزه های حیاطمون رو پر می کردم توش و می رفتم توش وا می ایستادم و پاهام فقط تا مچ خیس می شد. حتی یه بارهم توش ننشستم آب بازی کنم. آخرش هم یه شب آقای راکون اومد و معلوم نیست چه جوری سوراخش کرد... ا

چشم، چشم دو ابرو... ا
من این بلوزم رو خیلی دوست دارم چون عکس فیل روش داره و من هم فیل ها رو خیلی دوست دارم. یکی دیگه هم دارم که زرده و باز عکس فیل داره ولی یه فیل نه دو تا. هر وقت مامان می گه بیا این زرده رو بپوش، بیشتر وقتا من قبول نمی کنم و این یکی رو انتخاب می کنم. وقتی مامان می پرسه چرا، می گم چون اون فیله تنهاست و مامانش رفته سر ِ کار ولی این یکی مامانش پیششه... ا

اینجا حیاط خونه دوستم شایانه. به من اون روز خیلی خوش گذشت چون کلی بچه خونشون بود، با خودم نه تا بچه!! یعنی اندازه تعداد آدم بزرگ ها. ا

این هم شایان، بهترین دوست من. ا

بساطی که من از اسباب بازی ها، کاسه کوزه ها و از همه مهمتر جارو تو خونمون پهن می کنم همیشه به راهه به جز وقتی که قراره مهمون داشته باشیم: ا

اینجا تو راه ِ رفتن به خونه دوستم شایان هستیم. مامانم اصرار داشت که یه عکس هنری نیم رخ از من بگیره ولی بالاخره هم موفق نشد. نتیجه رو که می بینین؛ صورتم رو می تونستم رو به جلو نگه دارم ولی دست خودم نبود نمی تونستم جلوی چشمام رو بگیرم تا به طرف مامان نچرنه!!! ا

اینجا هم رسیدیم خونه شایان و همون بساط همیشگی رو راه انداختیم. ا

آشنا بشید؛ داداش کوچولوی شایان که الآن تقریباً چهار ماه و نیمشه و اسمش هم رایانه: ا

مامان هر شب باید چهار پنج تا کتاب برام بخونه، چند تا قصه از خودش در بیاره و برام بگه و بعضی وقتا یکی دو تا سرود و ترانه هم برام بخونه تا من راضی بشم بخوابم!! چند شب پیش ها مامان داشت یه قصه درخواستی برام می گفت و من دیگه داشت خوابم می برد که به مامان گفتم: مامان، یواش تر بگو صدات نمی ذاره بخوابم!!!! البته بعضی وقتا هم خودم کتاب ها رو می خونم ها. ا

اینجا نزدیک خونمونه و هر وقت هوا خیلی گرم می شه، بچه ها می آن که یه کم آب بازی کنن و خنک بشن. البته من زیاد دوست ندارم خیس بشم و فقط اون دور و برا می دوم و یه ذره پاهام رو خیس می کنم: ا

دکتر آرمان: ا

من علاقه شدیدی به خرید کردن دارم جوری که اگه قرار باشه بین خرید کردن و مثلاً بازی کردن تو پارک یکی رو انتخاب کنم، خرید رو ترجیح می دم!! عصرها که مامان می آد مهد کودک دنبالم خیلی وقت ها حاضر نیستم بیام خونه ولی اگه مامان بگه که می خوایم بریم خرید، فوری می دوم و کفشام رو می پوشم که بریم. دائم تو خونه از مامان وبابا دارم می پرسم اینو کی خریده، اونو کی خریده! نمونه مکالمات من با مامان و بابا در مورد خرید: ا

مامان (در حال ِ لوس کردن من): آرمانی لنگه نداره! ا

من (تقریباً با التماس): مامان، بریم (برا) آرمانی لنگه بخریم!!!! ا

/
من (در حال ِ تعارف کردن شونه به بابا): بابایی، بیا موهاتو شونه کن! ا

بابا: بابایی که مو نداره!!!! ا

من: بابا، بریم برات مو بخریم؟

من (در حال ِ بستنی خورردن): مامان، بستنی می خوری؟

مامان: نه مامانم، شما بخور. من میل ندارم. ا

من: مامان، بریم "میل" بخریم؟

/

مامان (تو راه برگشت از مهد کودک): مامان جان، باید بریم چند کیسه دیگه ماسه بخریم تا اون جعبه ماسه ات تو حیاط پُر ِ پُر بشه و بری اونجا بازی کنی. ا

من: مامان، بریم، بریم، بریم،... ا

مامان: مامانم، منظورم همین الآن نبود. بابایی هم باید باشه، من زورم نمی رسه کیسه ها رو بلند کنم. ا

من: مامان، باید بزرگ بشی زورت برسه ؟ !!! ا

باز یه عکس نیم رخ دیگه!! ولی این یکی بیشتر به خاطر کوتاه کردن موهام بوده. در هر صورت من نمی تونم چشام رو به طرف مامان که داره عکس می گیره نچرخونم. آخه باید بدونم چه خبره و فوری هم باید عکس رو ببینم! ا

باز چند مکالمه دیگه بین من و مامان و بابام: ا

من و بابایی تقریباً هر روز عصر بستنی می خوریم. بابایی به بهانه گرم بودن هوا از من می پرسه که بستنی می خورم یا نه، خب منم معلومه که جوابم چیه! بابایی هم ازخداشه!! هفته پیش من متوجه شدم که بابایی موقع بستنی خوردن یه ذره از بستنیش افتاد رو میز. فوری به بابا تذکر دادم که: "بابایی بستنی رو میز نریز، مامان همین الآن میزو تمیز کرده!!! (عین جمله مامان که چند دقیقه قبلش گفته بود)" !!! ا

/
من: مامان صندلی تتخاخه (خطرناکه)؟

مامان: بستگی داره چه جوری ازش استفاده کنیم عزیزم. ا

من: مامان، من بستنی می خوام!!!!! ا

من چون هنوز انگلیسی بلد نیستم، وقتی کارتون تماشا می کنم، مامان باید بشینه بغل دستم یا اون دور و برا باشه تا برام ترجمه کنه. دائم می پرسم؛ مامان، این چی گفت؟ مامان، اون چی گفت؟ مامان هم بیشتر وقتا با دقت گوش می ده تا درست همون چیزی رو که می گن برام ترجمه کنه. یه بار که مامان مشغول کاری بود، من ازمامان پرسیدم که فرنکِل یعنی همون فرنکلین به مامانش چی می گه. مامان گفت: می گه امروز خیلی تو مدرسه بهش خوش گذشته. من فوری مچ مامانم رو گرفتم و گفتم: نه مامان، قیافه اش ناراحته!!! ا
/
بالاخره من در دو سال و هشت ماهگی موفق شدم پوشک رو ترک کنم، چه افتخاری!!!! ا

اینجا یعنی روی در یخچالمون محل دائمی نمایشگاه کارهای هنری من تو مهد کودکمونه که هر چند وقت یک بار تغییر می کنه و به روز می شه: ا

راستی وبلاگم پریروز سه ساله شد. ا

فعلاً خداحافظ همه تا معلوم نیست کی مامانم بتونه با تایپ کردن نوشته های وبلاگم تو قطاری که صبح ها باهاش می ره سر ِ کار، آپ لود کردن عکس ها سر ِ کار و چک نهاییش تو خونه روزی که نرفته سر ِ کار و من هم مهد کودکم، دوباره وبلاگم رو به روز کنه. ا

خونه نو، مهد کودک نو، ... ا

2007-06-22T00:30:00.000-04:00

سلام

مثل اینکه مامانم می خواست رکورد بشکنه که شکست!! الآن سه ماهه که وبلاگم به روز نشده، سه ماااااااه!! خب دیگه اسباب کشیه دیگه... بعله ما بالاخره همه چیزامونو جمع کردیم و ریختیم تو یه کامیون و اومدیم خونه نو که مامانم قصه اش رو از خیلی قبل تر هر شب برام می گفت. روزهای آخر تو اون خونه به من خیلی خوش می گذشت چون هر آتیشی که دلم می خواست می سوزوندم!! دیگه مامانم هم بی خیال شده بود که خونه به هم ریخته است : ا

اسباب کشی ما روز دهم فروردین بود یعنی جمع و جور کردنامون درست وسط عید نوروز ولی با این همه ما یه هفت سین کوچولو تو یه گوشه خونه داشتیم. این هم یکی از عکس های من که مامانم بعد از اینکه به زور از خواب بعد از ظهر بیدارم کرده، گرفته: ا

خاله مهری و عمو فرامرز- که من بیشتر به اسم مامان و بابای فاکسی می شناسمشون - یه مهمونی به مناسبت عید گرفته بودن و ما رو هم دعوت کرده بودن. من و فرزان که تمام مدت دنبال فاکسی بودیم. از طرفی می ترسیدیم و از طرفی هم دلمون نمی اومد بریم دنبال یه کار دیگه و حیوون بیچاره رو راحت بذاریم: ا

خلاصه انقدردور و برش پلکیدیم تا بالاخره جرات پیدا کردیم که بهش دست بزنیم و نازش کنیم: ا

بعد از اسباب کشی یه عالمه کار تو خونه داشتیم ومن هم کمک کردم. این هم سندش: ا

این خونه نو خیلی چیزاش از خونه قبلیمون بهتره؛ از همه مهمتر حیاط داره و من می تونم برم اونجا بازی کنم، البته اگه بارون نباره!! بعضی وقتا بچه های همسایه بغلیمون رو هم دعوت می کنم بیان با هم بازی کنیم. اونا یعنی زَک، هالی و کانر یه خواهر و دو تا برادرن که راستش من خیلی هم نمی تونم باهاشون راحت حرف بزنم آخه من هنوز انگلیسیم ضعیفه و زبونی که راحت می فهمم و حرف می زنم فارسیه. ولی با این حال همون چند کلمه انگلیسی ای رو هم که بلدم با یه عالمه کلمه های بی معنی سر هم می کنم و باهاشون حرف می زنم. اون طفلکی ها هم وانمود می کنن که می فهمن و جوابم رو می دن!!!! ا

فقط خونمون نبود که نو شد، مهد کودک من هم عوض شد چون مامان نمی خواست من هم مثل خودش روزی 45 کیلومتر برم و برگردم. یه مهد کودک نو نزدیک خونمون برام پیدا کرد که من یکی دو هفته اول که هنوز بهش عادت نکرده بودم دلم نمی خواست برم اونجا ولی الان دیگه صبح ها بیدار که می شم خودم می گم "بریم (پیش) نوری جون". اینجا من دوستای جدید خوبی پیدا کردم. تو مهد کودک قبلی همه دوستام ایرانی بودن ولی اینجا به جز من و نیکا بقیه غیر ایرانی ان، برا همین هم کلی انگلیسیم پیشرفت کرده. ا

کمک های من تو خونه فقط شیشه پاک کردن نیست؛ گل های حیاطمون رو هم آب می دم. البته بعد از یه ساعت هدر دادن آب و گرفتن شلنگ به طرف دیوارها، پنجره ها، کف حیاط و آسمون!!!! ا

یکی از تفریحات من شنا کردن تو حمومه! انقدر باید آب بازی بکنم تا رضایت بدم مامان بیاد و منو بشوره ! بعد هم حموم تنها جائیه که تا می رم تو وان می گم: "مامان عکس بگیر"!!!! حالا دیگه بزرگ شدم و مثل قدیما حمله نمی کن م که دوربین رو بگیرم. خودم از مامان می خوام که عکس بگیره و بعدبلافاصله ازش می خوام که عکس رو نشونم بده. تازه یاد گرفتم خودم هم از خودم عکس بگیرم؛ دوربین رو برمی گردونم طرف خودم و دکمه رو فشار می دم به همین راحتی! این هم سندش! ا

روز 13 ماه می (23 اردی بهشت) اینجا روز مادر بود. من این گلدون خوشگل رو به کمک نوری جون برا مامانم درست کردم، یعنی همه اون پولک مولک های دور و برش رو خودم چسبوندم. این یکی از بهترین هدیه هایی بوده که مامانم توعمرش گرفته :) ا

من دیگه خیلی خوب حرف می زنم وتقریباً همه کلمه ها رو درست می گم. الان دیگه بیشتر فعل ها رو هم درست می گم ولی تا همین یکی دو ماه پیش همه فعل ها رو با "کردن" صرف می کردم، مثل: ا

وَر(بر) کردن: برداشتن

نشون کردن: نشون دادن

درو (بر وزن سرو) کردن: در آوردن

حرف کردن: حرف زدن

.

این هم چند تا عکس دیگه، تا باز مامان همت کنه دوباره بیاد و این سه ماه غیبتش رو جبران کنه. قصه نگفته زیاده هنوز. تو عکس آخر درست دو سال و نیمه ام. ا

2007-03-19T04:12:00.000-04:00

عید همگی بُوَد مبارک ! ا

گل و سبزه

2007-03-10T23:58:00.000-05:00

نه، این گل و سبزه مربوط به اومدن بهار نیست! این مربوط به همون ضرب المثل معروف گل بود، به سبزه نیز آراسته شد هستش. آخه مامان من همینجوریش هم دو سه هفته یه بار به زور می رسید وبلاگ من رو به روز کنه چه برسه به حالا که ما باز قراره اسباب کشی کنیم. ولی خب خوبیش اینه که این دفعه فقط ۴۵ کیلومتر جا به جا می شیم نه ۴۵۰۰ کیلومتر!! من که دارم کیف می کنم، دوباره جعبه ها چیده شدن رو هم دیگه و من پله بازی می کنم. حالا تقریباً تا سه هفته دیگه یعنی آخر این ماه که از اینجا می ریم وضع خونمون اینه و هی بدتر هم می شه و من هم بیشتر کیف می کنم از این شلوغ پلوغی و جعبه بازی ها! ا

بالاخره با اعتراض مامان اعظم، مامانم عکس های تولد دو سالگی من رو که تو استودیو عکاسی گرفته بودن اسکن کرد و تونست که اینجا هم پست کنه. خوب شد مامان بزرگم اعتراض کرد وگرنه ممکن بود این عکس ها تا تولد سه سالگیم هم اینجا پست نمی شد! ا

تا مامان یادش نرفته و اومده اینجا، این هم چند تا از لغت های مخصوص من: ا

مَپو : (ترکیب) ملافه و پتو

بشک : بکش

هپی دی : تولد

ماکِنی : ماکارونی

صُحامه : صبحانه

تائید : ته دیگ

می گوئه : می گه

آبِ شیرین : آب میوه

پُخاله : پرتقال

علاقه من به جارو روز به روز داره شدیدترمی شه، جوری که مامان و بابایی دیگه نگران شدن و نمی دونن چیکار باید بکنن... هر روزعصر که برمی گردیم خونه، من گیر سه پیچه می دم که باید خونه رو جارو بکشیم! حالا اولها منت مامان و بابا رو می کشیدم یعنی مجبورشون می کردم که این کارو بکنن و جارو رو برام بزنن به برق ولی حالا دیگه خودم درپوش روی پریز رو - که مثلا به خاطرمن گذاشته شده - برمی دارم، دوشاخه جارو رو می زنم به برق، جارو رو روشن می کنم، یه کم کف اتاق رو جارو می زنم، بعد خاموشش می کنم، دوشاخه رو از پریز می کشم بیرون ودرپوش پریز رو می ذارم سرجاش!!!!! تازه مامان و بابایی وقتی می رن توهر فروشگاهی که لوازم خونه می فروشن، جرات ندارن برن طرف قسمتی که جارو برقی ها رو گذاشتن چون من باید به همشون دست بزنم و باهاشون بازی کنم بعدش هم حاضر نیستم از اونجا دیگه تکون بخورم!! خلاصه این که مامان و بابایی قبلا فکر می کردن که من ممکنه آشپز بشم ولی الان فکر می کنن ممکنه جاروکش یا در بهترین حالتش تعمیرکار جارو برقی بشم!! ا
/
این هم چند تا ازعکس های من و دوستم ویستا که حسابی داریم کیف می کنیم و بهمون خوش می گذره. اینم یواشکی اعتراف کنم که من بعضی وقتا از پسر بودن و بزرگتر بودنم سو استفاده می کنم و به ویستا زور می گم!! مامانم هم درعوض همیشه طرفِ ویستا رو می گیره... ا

ًجاتون خالی دیشب هم باز خونه ویستا اینا بودیم و کلی بهمون خوش گذشت، مخصوصا که تولد بابایی و بابای ویستا بود و من کلی شمع فوت کردم براشون!!!! ا

کلوچه نوشین لاهیجان هم که ازمغازه ایرانی سر خیابونمون می خریم یکی از صبحونه های مورد علاقه منه: ا

دوستان عزیزم، می بخشین مامانم شاید یه ماهی می شه که نرسیده به خونه های شما سر بزنه. حتما می آئیم پیشتون. بعد از تغییرات اجباری تو بلاگر هم فونت های این لینک های کنار صفحه حسابی به هم ریخته که باز مامان وقت نکرده درستشون کنه. به زودی ایشالله ... ا

مکالمات

2007-02-04T00:23:00.000-05:00

یه قطار کوچولو دارم که با دو تا باطری قلمی کار می کنه - اگه من بذارم که اون دو تا باطری سر ِ جاشون بمونن، آخه یکی از تفریحات من در آوردن باطری اسباب بازی هام، دوربین، ساعت، تلفن، ... هستش!! - چند روز پیش ها که داشتم با این قطارم بازی می کردم، همینطوری که روشن بود گذاشتمش که بره زیر ِ دراور و اون هم بعد از خوردن به دیوار اونجا گیر کرد. من شروع کردم به غر زدن و از مامان خواستم که قطارم رو برام بیاره بیرون. مامان گفت: صبر کن باید برم چوبی چیزی پیدا کنم تا بیارمش بیرون. من بلافاصله - با حالت گریه -: مامان، چوبی، چوبی!!! حالا مامان مونده بود که از کجا همون موقع واسه من آب نبات چوبی - که من بهش می گم چوبی - پیدا کنه!!! خوب شد بهم نگفت قربون چشمای بادومیت برم، آخه تو خونه بادوم هم نداشتیم!! ا
/

یه خانمی تو همین طبقه ای که ما هستیم نزدیک آسانسورزندگی می کنه که از سرو صدای من - صبح ها که منتظریم آسانسور بیاد - شکایت کرده!! آخه این خانم شب ها کار می کنه و صبح ها وقتی من می خوام برم مهد کودک خوابه. برا همین مامان و بابا صبح ها وقتی می رسیم جلوی در آسانسور، انگشتشون رو می ذارن رو دماغشون و به من می گن: هیس س س س، خانمه خوابه. من هم سعی می کنم پسر خوبی باشم تا آسانسور برسه. هفته پیش باز یه روز صبح که من داشتم بلند بلند حرف می زدم، مامان گفت: آرمانی، یواش تر مامان. خانمه خوابه. من فوری خیلی بلند گفتم: خانمه! پا شو!!!!! ا
/

مامان داشت ظرف هایی رو که خشک شده بودن، جمع می کرد می ذاشت تو کابینت. بشقاب ها رو که اومد ورداره، خوردن به هم. من که رو صندلی غذام نشسته بودم و تلویزیون تماشا می کردم، برگشتم و با لحن سرزنش آمیزی گفتم: مامان! می شدَنه (می شکنه)!!!! ا
/

این هم چند تا عکس از رقصیدن من: ا

چطور مگه؟ تا حالا ندیدین بچه ای پا تو کفش بزرگتر ها بکنه؟ هیچکی ِ هیچکی رو هم ندیده باشین، خودم رو که قبلاً دیده بودین!! ا

اینجا من مشغول تماشای فیلم کلالی (کلاه قرمزی) هستم. من روزی شونزده بار هم کلالی رو تماشا کنم، خسته نمی شم! مامان و بابایی خیلی بهتر از کارگردان و بازیگراش، این فیلم رو کلمه به کلمه از حفظن!! تازه من چون بعضی قسمت هاش رو بیشتر دوست دارم؛ هی از مامان می خوام که فیلم رو عقب جلو ببره و مثلاً من بتونم اونجایی که کلالی تو اتوبوس آواز می خونه رو دوباره و دوباره ببینم. تو اون یکی فیلمش (کلاه قرمزی و سروناز) هم از اونجایی که کلالی می ره دم در خونه عموش و اژدر- که من بهش می گم گُربان (آخه هی می گه قربان، قربان) - نمی خواد به خونه راهش بده خوشم می آد؛ آخه کلالی خیلی زبله که آخرش می ره تو!! ا

یکی از مشکلات جدید ِ مامان و بابام اینه که دیگه نمی تونن راحت از من عکس و فیلم بگیرن، چون من تا صدای کلیک رو می شنوم یا فلاش رو متوجه می شم، دیگه هر طور شده باید دوربین رو به دست بیارم و یا باهاش عکس بگیرم!! و یا اینکه باطری هاش رو در بیارم!!! فکر نکنین الکی گفتم که عکس می گیرم ها، کلی عکس داریم که تمام عکس یا کف اطاقه یا سقف یا دست خودم!!!! ا

این هم چند تا از کلمه هایی که من غلط غولوط می گم و مامان و بابایی کیف می کنن: ا

مزاغه : مغازه

کاپی تر : کامپیوتر

تلو (بر وزن چلو) : تلفن

تلوزین : تلویزیون

عبق : عقب

گابله : قابلمه

خب نمی شه از همه چی گفت و قابلمه و ماهی تابه رو فراموش کرد. حالا بین خودمون باشه، از وقتی من جارو رو کشف کردم والان دیگه بهترین اسباب بازی من شده جارو، از علاقه ام به قابلمه کم شده! ولی بعضی وقتا که دیگه خیلی حوصله ام سر می ره یاد قدیما می افتم و... اینجا دیگه هیچ چی گیرم نیومده بولوی بیچاره رو گذاشتم تو ماهی تابه که غذا درست کنم!!!!! ا

پ . ن . برای دیدن عکس ها در ابعاد بزرگترلطفاً روشون کلیک کنین. ا

این فیلم رو هم مامان گذاشت اینجا تا اگه مامان باباها دوست داشتن ببینن. ا

دو سال و دو ماه و دو روز

2007-01-23T23:56:00.000-05:00

امروز من درست دو سال و دو ماه و دو روزمه! این بالاخره بهونه ای شد تا بیام اینجا و حال و هوای وبلاگم رو که یه کم اشک آلود شده بود، عوض کنم... می دونید من این روزا دیگه خیلی بلبل زبونی می کنم جوری که اگه سواد داشتم دیگه منت مامان رو نمی کشیدم و زود زود اینجا رو به روز می کردم. ا

فردای کریسمس با مامان رفتیم یه جایی تا من بازی کنم. ولی من برا اینکه مامان اون پایین تنها نمونه، با خودم کشوندمش تا بالا بالاهای این دالون ها که ارتفاعش برا قد بچه ها مناسبه و مامانم کلی گردن درد گرفت بس که باید تو این پیچ واپیچ ها دنبال من می دوید! به من که خیلی خوش گذشت: ا

آخرین روز سال هم با دوستم ویستا رفتیم استخر. اونجا هم من یه عالمه آتیش سوزوندم و بهم خوش گذشت: ا

فرداش یعنی اولین روز سال نو هم باز با دوستم ویستا رفتیم آکواریوم ونکوور. من که از دیدن این همه ماهی، کوسه، عروس دریایی، ستاره دریایی، جونورای دیگه که اصلاً مامان هم نمیدونه اسمشون چیه و من به همشون می گم ماهی خیلی کیف کردم. شما هم کیف کنید: ا

آخرش هم قایق سواری کردم که خیلی خوشم اومد؛ دیگه ماهی ها رو فراموش کرده بودم و حاضر نبودم از اون تو بیام بیرون: ا

قصه جارو رو که گفتم براتون. یه مدت مامان تونست جارو رو تو کمد نگه داره و به من اجازه نده که بیارمش بیرون و صبح تا شب بذارمش وسط خونه ولو باشه. اون موقع من دیگه از بی جارویی به ماشین چمن زنی خودم راضی شده بودم و هر وقت جایی چیزی می ریخت، فوری می رفتم ماشین چمن زنیم رو می آوردم و فرض می کردم که جاروئه و با هاش خونه رو تمیز می کردم. بعد که یه چند روزی مریض شدم و سرما خوردم، یه بار اونچنان بهانه ای گرفتم و یه ربع پشت سر هم گریه کردم و هیچ چی ساکتم نکرد که مامان مجبور شد دست به دامن جارو بشه و ببینه من جدی جدی چیزیم شده یا فقط بهونه است که من با شنیدن اسم جارو فوری دویدم جلو کمد و نیشم تا بنا گوش باز شد!! مامان هم که دیگه نمی تونست زیر قولش بزنه... خلاصه از اون روز تا حالا که یه ده روزی می شه، جاروی ما صبح تا شب وسط خونه است و من صبح ها که می خوام برم مهد کودک باهاش خداحافظی می کنم و بعضی وقتا بوسش هم می کنم!!!!! و عصر ها هم به عشق جارو بر می گردم خونه! شب ها هم از مامان می خوام که قصه جارو رو برام بگه... ا

این هم چکمه های جدیدم که روز اول قبل از کندن قیمت و کاغذ ماغذاش پام کردم و گرفتم خوابیدم. هر چی هم مامان سعی کرد از پام در بیاره نشد چون من هر بار بیدار می شدم و می گفتم نه، نکن!! بعد که بیدار شدم و بالاخره درشون آوردم، پاهام خیس آب بودن آخه این چکمه تا هوای 32- درجه هم پا رو گرم نگه می داره!! ا

به یاد آرین کوچولو

2007-01-14T01:10:00.000-05:00

بعد از پرواز ناباورانه آرین کوچولو، چه چیزی جز صبر می شه برا مادر و پدرش آرزو کرد؟
این درد بزرگ تر از این هاست که بشه براش دنبال تسکینی گشت... شاید گذر زمان... شاید

مامان آرمان

پ.ن. ممنون از بابای فردا برای پیشنهاد خوبشون

سفرنامه نانایمو

2007-01-07T00:51:00.000-05:00

پارسال من یه ملاقات رسمی با سنتا داشتم ولی امسال چون سنتا اومده بود خونمون دیگه ما نرفتیم دیدنش؛ من و سنتا نداریم که!!!! ا

این هم آقای سنتا تو محوطه مجتمع ما که یه کیسه گنده دستش بود و به همه از این آب نبات عصایی ها می داد؛ من هم به جای گرفتن آب نبات محو این همه مو و ریش و سبیل سفید شده بودم: ا

این پست قرار بود بعد از اون داستان سه پلشک باشه چون سه پلشک ما ادامه پیدا کرد ولی خب بازی یلدا رو هم دیگه نمی شد خیلی معطلش کرد! یه هفته قبل از کریسمس یه روز جمعه بود که طوفان شدیدی اومد و برق خونمون قطع شد!! مامان زنگ زد اداره برق گفتن کم ِ کمش دو روز طول می کشه درست بشه!! مامان فکر می کرد قطعی آب از همه چیز سخت تره ولی اون روز فهمید که قطعی برق از اون هم بدتره! چون اگه اون موقع ما رفتیم هتل فقط شب ها رو می رفتیم و اونجا می خوابیدیم که من زیاد حوصله ام سر نره و همون چند ساعت قبل از خواب حموممون رو هم می کردیم. ولی بی برق چی؛ نه گاز برا پختن، نه وسیله ای که خونه رو گرم کنه، نه چراغی که خونه رو روشن کنه و مهمتر از همه نه تلویزیونی که آدم کارتون تماشا کنه!! و باید همه روز رو تو هتل موند! مامان می دونست که پوستش کنده می شه اگه بخواد دو روز من رو تو هتل نگه داره. برا همین بود که فکر کرد بهتره بار و بندیلمون رو ببندیم و بریم پناهنده بشیم خونه دانیال اینا که شهر نانایمو - تو جزیره ونکوور - هستن. بابایی نمی تونست بیاد چون باید شنبه و یکشنبه رو می رفت سرکار. همون جمعه عصر من و مامان ساکمون رو بستیم و سوار کشتی شدیم که بریم جزیره. ا

خدا رو شکر این وسیله بازی تو سالن انتظار ایستگاه کشتی هست وگرنه مامان نمی دونست چه طوری سر ِ منو یه ساعت تموم گرم کنه تا کشتی برسه! این اولین بار بود که من و مامان دوتایی می رفتیم نانایمو؛ دفعه های قبل همیشه با بابایی همه با هم رفته بودیم. مامان یه کم نگران بود که شاید نتونه تنهایی از پس ِ من بر بیاد ولی مثل اینکه یادش رفته بود که من از دفعه های قبل بزرگتر شده بودم و خلاصه کلی آقا بودم. تو محوطه بازی کشتی هم که سرسره و از این ماشین الکی ها هست یه عالمه با بچه های دیگه بازی کردم. خلاصه یه ساعت و نیم سفرمون با کشتی طول کشید تا برسیم. من که تمام راه دانیال دانیال می کردم و دیگه صبرم تموم شده بود برا رسیدن و بازی کردن با دانیال. این بی برقی برا من که بد نشد چون کلی با دانیال بهم خوش گذشت. دانیال خیلی پسر خوب و آرومیه و من یکی دو باراشکشو درآوردم ولی بعدش بوس و نازش کردم و فکر می کنم که به دانیال هم خوش گذشت چون بعد از دو روز دلش نمی خواست ما برگردیم... ا

کلی هم با هم کارتون تماشا کردیم. مامان یادش نیست تو این عکس ما چی داشتیم تماشا می کردیم ولی از ژستامون به نظر می آد که احتمالاً یه کارتون فلسفی بوده که انقدر ما رو تو فکر برده و سر ِ منو به خارش انداخته بوده!! ا

تو راه ِ برگشت هم من باز خیلی آقا بودم و اصلاً مامان رو اذیت نکردم. بازم یه عالمه تو محوطه بازی کشتی بازی کردم. سر ِ ناهار هم خیلی پسر خوبی بودم و تو کالسکه ام نشستم و غذامو خوردم. ا

گفتم آقا شدم ولی این دلیل نمی شه ازعلاقه ام به آشپزخونه کم شده باشه! این صندلی رو هم خودم انتخاب کردم؛ آخه خسته می شم یه ساعت وایستاده به این کنسرو ها و نوشابه ها ور برم!! ا

مامان رو بگو که خوشحال بود من از جارو برقی می ترسم. نمی دونست که همه ترس من از اون جارو برقی قدیمیه بود که گنده و سیاه بود و عین غول بیابونی، تازه صداش هم گوشو کر می کرد! اون که خراب شد، یه جاروی ظریف مریف خوشرنگ و با صدای کمتر خریدیم که من همون اول عاشقش شدم و الان دیگه یکی از بگو مگو های من و مامان سر ِ جارو برقیه که من بهش می گم دارو! آخه من خیلی خوشم میاد باهاش بازی کنم و عین ماشین تو خونه اینور و اونور ببرمش! ا

این هم ساز دهنی ایه که روز کریسمس خونه خاله نیوشا سر ِ بوقلمون خوری جایزه مامانم بود. من هم کشش رفتم و از وقتی از اونجا برگشتیم و رسیدیم خونه، یه بند توش فوت کردم و سر و کله مامان و بابایی رو بردم. جاتون خالی خونه خاله نیوشا هم خیلی به من خوش گذشت آخه اونجا هم من یه دوست کوچولوی نازنازی خوشگل دارم که اسمش ویستا ست. ا

سال نو میلادی و یلدا بازی

2006-12-31T01:30:00.000-05:00

اول از همه سال نو میلادی مبارک باشه! مامان که می گه ما از اینجا رونده و از اونجا مونده ایم... چون نه این یکی رو عید خودمون می دونیم و نه اون یکی یعنی عید نوروزاینجا همون حال و هوایی رو داره که تو ایران... ولی اینو مطمئنه که برا من عید و سال نو بیشتر این یکیه! آخه من اینجا به دنیا اومدم و همینجا هم دارم بزرگ می شم... دلم می خواد سال ِ خیلی خوبی برا همه مخصوصاً بچه ها باشه و مهمتر از همه هر چی کمتر مریضی بره سراغشون... تعطیلات هم بهتون خوش بگذره! ا

چند روز پیش ها یه کامنت از یه خاله عزیز داشتم که دعوتم کرده بودن به یه بازی!! مامان که مدتیه سرش شلوغه - کِی نیست؟! - و اصلاً خبری از این بازی نداشت، یه کم طول کشید تا دوزاریش بیافته و بدونه که چی به چیه!! من هم به خاله لیلا گفتم که از بین پیغمبرا جرجیس رو انتخاب کرده! ولی با این که شاید دیر شده باشه دیگه نمی شه دعوت خاله رو رد کرد؛ حالا اینو بذارین به حساب یلدا بازی سال بعد! راستش من چون همش دو سال و یه ماه و ده روز از عمرم می گذره زیاد راز و این حرفا ندارم که بقیه ندونن. فقط چند تا چیز هست که شاید روم نشده تا حالا اینجا بگم یا خیلی مهم نبودن که حالا می گم، نمیدونم اصلاً پنج تا بشه یا نه: ا

یک - با اینکه مامان و بابام وقتی من پنج شیش ماهه بودم تختم رو بردن تو اتاق خودم و بهم گفتن که باید دیگه تنها تو اتاق خودم بخوابم، من از یه سالگی یعنی وقتی کم کم دوزاریم افتاد که چه کلاه گشادی سرم رفته، شروع کردم به بهونه گیری و نق و نوق و وقت و بی وقت گریه و کشوندن مامان یا بابا تو اتاقم و کم کم مجبور کردن اونا به اینکه منو ببرن تو اتاق خودشون و بخوابونن بین خودشون تا من آروم بگیرم و اونا بتونن بخوابن تا فرداش بتونن برن سر ِ کار... خلاصه این داستان انقدر هر شب تکرار شد و من مصمم و خستگی ناپذیر به کارم ادامه دادم که بعد از شش هفت ماه یعنی تقریباً وقتی اومدیم ونکوور من دیگه اصلاً تو تخت خودم نخوابیدم و حالا هر شب از همون اولش رو تخت مامان و بابام می خوابم!! حالا دیگه مامان و بابام تو فکرن که به یه نجار سفارش تخت سه نفره بدن! من که فکر می کنم لازم نیست انقدر خودشون رو تو خرج بندازن، بابا یی می تونه بره پایین تخت رو زمین بخوابه!!!!! ا

دو - من هنوز شب ها حتماً باید پستونک بخورم تا خوابم ببره؛ اگه یه وقت نصفه شب از دهنم در بیاد و بیدار شم کلی گریه می کنم و تا مامان و بابا تو تاریکی اون پستونک رو که معلوم نیست کجا پرت شده پیدا نکنن و نذارنش تو دهنم، آروم نمی گیرم! ولی خب این فقط از شب تا صبحه؛ صبح که از خواب پا می شم هنوز چشمام رو درست وحسابی وانکرده، پستونک رو خودم تحویل می دم به مامان تا یه جای امن بذاره برا شب که دوباره می خوام بخوابم. ا

سه - یکی از چیزایی که من اصلاً ازش خوشم نمی آد، ناخن گرفتنه. مطمئنم هیچ بچه ای خوشش نمی آد... مثل اینکه ناخن نی نی کوچولو ها رو وقتی خوابن می گیرن، ولی من چون خوابم خیلی سبکه حتی اولین بار که مامان می خواست ناخن هام رو بگیره و من فقط یه ماهم بود، مجبور شد وقتی بیدار بودم این کارو بکنه! حالا اون موقع خیلی سخت نبود چون من زیاد نمی تونستم کاری بکنم. ... اما حالا، بعضی وقتا حتی یه هفته طول می کشه تا مامان ده تا ناخن دستای منو بگیره! دو تا الآن، سه تا شیش ساعت دیگه، دو تا سه روز دیگه، دو تا دو روز بعدش... خلاصه بعضی وقتا به ناخن دهم که می رسیم، اولی دوباره بلند شده... ا

چهار - مامان و بابایی اولش یعنی وقتی هنوز من به دنیا نیومده بودم، تصمیم گرفته بودن اسم منو بذارن مزدک. مامان که اولش موافق بود، بعد زد زیرش و گفت شاید بعداً تو مدرسه بچه ها مسخره ام کنن و منو با ماشین مزدا عوضی بگیرن! آخه اینجا که نمی دونن مزدک معنیش چیه و از کجا می آد، فقط تلفظش می تونه اونا رو یاد ِ ماشین مزدا بندازه. تازه من الآن اسمم روخودم قشنگ تلفظ می کنم ولی اگه اسمم مزدک بود، به خودم می گفتم مگس!!! این چیزیه که من به دوستم مزدک تو مهد کودک می گم! ا

پنچ - تا قبل از اینکه من به دنیا بیام، بابایی فکر می کرد که من چهار تا خواهرو برادر و مامان فکر می کرد یه خواهر یا برادرداشته باشم. ولی حالا هردو به این نتیجه رسیدن که اگه منو بتونن اونجور که دلشون می خواد اینجا تو این غربت بدون هیچ کمکی بزرگ کنن شق القمر کردن! طفلکی من که بی خواهر و برادر می مونم... حالا مامان از داشتن حیوون تو خونه هم خوشش نمی آد حداقل یه سگی گربه ای چیزی برام بگیرن تنها نباشم... ا

مثل اینکه آخر این بازی باید پنج نفر دیگه رو دعوت کنیم بیان بازی کنن. فکر کنم تا حالا بیشتر دوستامون دعوت شدن و بازی هم کردن. من دوست دارم این خاله ها و عمو هام رو دعوت کنم: ا

خاله شهرزاد ، مامان آوین ، پارسا کوچولو و کسرا خان. ا ِ این که پنج تا نشد، آخه هر چی دوستامو چک کردم، همه دعوت شده بودن و بازی هم کرده بودن. این دوستام هم مطمئنم که قبلاً دعوت شدن، لابد مثل مامان من سرشون شلوغه یا این بازی رو دوست ندارن، اگه اینطوره جسارت منو می بخشن فقط خواستم قاعده بازی رو به هم نزنم... ا

پ. ن. این بازی شب یلداست که آقای سلمان که اولین وبلاگ فارسی مال ایشونه پیشنهاد دادن که هر کس پنج نکته ازخودش بگه که خواننده های وبلاگش نمیدونن و آخرش هم پنج وبلاگنویس دیگه رو به این بازی دعوت کنه. ا

سه پلشک

2006-12-09T00:55:00.000-05:00

آخه این چه مامانیه من دارم! مامان هم مامان های قدیم! این مامان من هنوز دو سال از مامان شدنش نمی گذره کلی قراضه شده. اون از مریضی چهار هفته ایش و این هم از کارهای زیادش تو شرکت که دیگه بعد از اومدن خونه و شستن ظرف ها و پختن شام و حموم کردن من و لگو بازی کردن با من وغذا دادن به من و خوابوندن من و ... حالی براش نمی مونه یه دستی به سر و روی وبلاگ من بکشه! کلی قصه های من باد می کنه و می مونه کسی نیست تعریفشون کنه. هی مامان بلبل زبونی ها و شیطونی های من رو سعی می کنه یادش نگه داره که هر چند هفته یه بار که وقت می کنه بیاد اینجا بنویسه ولی هر دفعه کلی چیزا یادش می ره. گفتم که؛ مامان هم مامان های قدیم! ا
/

یه وقت فکر نکنین من از قابلمه و ماهی تابه بازی خسته شدم ها! تازه یه پارچ سفالی هم پیدا کردم که به قابلمه هام اضافه شده. البته الان دیگه نمی شه توش آب ریخت چون من انقدر تو سرش زدم که یه ترک خیلی نازک خورده ولی مهم نیست هنوز می شه باهاش بازی کرد! ا

خیلی خوشم اومد از پیشنهادی که دایی فرزاد به مامانم کرد. وقتی مامان به دایی فرزاد گفت که برا تولدم ماشین کنترلی خریدن، دایی به مامان گفت که به جاش قابلمه کنترلی می خریدین!! مِی سی (مرسی) دایی فرزاد! (چند روزه هر چی مامان و بابا بهم می دن یا کاری برام می کنن با کلی دلبری می گم مِی سی. قبلاً ها فقط می گفتم سی اونم نه برا همه چی ولی الان چپ می رم راست می رم می گم مِی سی! ) ا

وسط مریضی مامانم، آب شهرمون رنگش کم کم عوض شد و بعد از یکی دو روز گفتن که این آب رو نجوشیده نخوریم. حتی گفتن دندونامون رو هم باهاش مسواک نزنیم! از بس بارون های زیاد زیاد باریده بود که دیگه آبی هم که از شیر می اومد زرد و قهوه ای شده بود! خلاصه ما دو سه هفته با آب بطری زندگی کردیم. فقط نمی تونستیم با آب بطری دوش بگیریم! آب هنوز اینجوری بود که چند روزی برس (برف) زیادی اومد وهمه جا سفید شد. ما رو باش که از سرما و برف تورنتو فرار کردیم اومدیم ونکوور!!! ا

برف هنوز تموم نشده بود که یه شب یه لوله گنده آب تو مجتمع ما ترکید و هر شیش تا ساختمون بی آب شدن. حالا دیگه مامان حسرت همون آب زرد رنگ رو می خورد!! اولش گفتن دو روز طول می کشه تا درست بشه ولی دو روز شد چهار روز! ما هم چون جایی نداشتیم که حموم کنیم رفتیم هتل، جایی که من اصلاً ازش خوشم نمی آد. آخه انقدر کوچیک بود که نمی شد آتیش سوزوند. تازه از قابلمه بازی هم خبری نبود. ماشین هام هم که مونده بودن خونه. مامان فقط هل هلکی گیکا اَم (گیتار) رو برداشته بود که من حوصله ام سرنره. ا

مامان می گه به این می گن سه پلشک اومدن! ولی من که هر چی حساب می کنم از مریضی خودم تا قطع آبمون بیشتراز سه تا می شه!! ا

من این روزا دیگه هر کلمه ای که به گوشم می خوره فوری عین طوطی تکرار می کنم. تازه کلی فعل یاد گرفتم که همه رو هم فقط امری بلدم! دائم به مامان و بابا می گم: بیا، بویو (برو)، بیسین (بشین)، پاشو، بده، بدو... بیشتر کلمه ها رو خوب تلفظ می کنم ولی یه چیزایی رو غلط غولوط می گم که مامان کیف می کنه، مثل اینا: ا

ایتَخ (به تشدید ت) : استخر

سیدا : صدا

اوبداس : افتاد

سیدایه : ستاره

فادا : فردا

اَبیشکه (اینو دیگه کسی نمی تونه حدس بزنه!) : ماژیک

خب دیگه مامان تقریباً تو خواب داره تایپ می کنه و باید بره بخوابه آخه به من قول داده که فردا صبح بعد از یه ماه و نیم ببرتم ایتخ! این هم دو تا عکس دیگه از من. فکر نکنین همش قابلمه بازی می کنم، بعضی وقتا هم با اسباب بازی هام مشغولم: ا

خیلی خیلی خیلی ممنون از همه خاله ها و عموهام که تو کامنت پست قبلی یا با ای میل و تلفن تولدم رو تبریک گفتن. می بخشین که مامانم وقت نکرد یکی یکی تشکر کنه. گفتم که؛ مامان هم مامان های قدیم! ا

دو سالگی

2006-11-21T23:55:00.000-05:00

من آرمان
پسرگل مامان
عشق مامان
عمرمامان
جیگرمامان
نفس مامان
عسل مامان
اصلاً
همه چیزمامان
امروز
دوساله شدم. ا

چند تا عکس مردونه با دوستام تو مهد کودک - امروزعصر - : ا

انقدر این دو تا شمع رو برامون روشن کردن و هر دفعه یکی فوتش کرد که حالا منتظریم ببینیم این دفعه کی باید خاموشش کنه!! ازسمت راست: شایان، آراد، خودم و مزدک. ا

این هم بالاخره یه فوت دسته جمعی! ا

پ. ن. ۱. پارسال تولدم خودم مریض شدم و با قیافه آویزون این عکس رو ازم گرفتن و امسال هم مامان مریض شد. مامان خیلی فکرا کرده بود برا این پست مهم ولی یه دو هفته ایه که یه موجود خیلی خیلی کوچولو که با چشم هم دیده نمی شه مامان رو زده زمین و ضربه فنی کرده! تازه تازه مامان داره سعی می کنه پاشه وایسته... با این حال مامان یه اسلاید شو از روزی که من به دنیا اومدم تا الان درست کرد که به دلیل مشکلات فنی!! پست نشد که نشد... ا

پ. ن. ۲. مثل اينکه مامانم يه جوری از مريضيش حرف زده بود که مامان ايليای ناز و قشنگ فکر کرده بودن که من به زودی خواهر يا برادر دار می شم!! شايد بهتر بود مامان می گفت که اون موجود کوچولو که با چشم هم ديده نمی شه اسمش ويروس آنفلانزاست! ا

قصه های نگفته

2006-11-12T01:05:00.000-05:00

یه بار هم که مامان می خواست زودتربه روز کنه، من و مامان هر دومون مریض شدیم... خلاصه اون تبی که اون دفعه حرفش رو زدم کار داد دستمون! حالا من خیلی بهتر شدم و بعد از یه ده روزی امشب با اشتها غذام رو خوردم. گوش شیطون کر! برا همین هم مامان یه ذره دل و دماغ پیدا کرده تا یه سری به اینجا بزنه. ا

از وقتی که اسم مامان رو یاد گرفتم هر وقت می خوام از مامان دلبری کنم، چیزی رو می خوام یا کارم گیره با یه سیما گفتن مثل آب خوردن به نتیجه دلخواهم می رسم :) آخه مامان کیف می کنه وقتی من انقدر قشنگ اسمش رو می گم و با آهنگ کش داری صداش می زنم. دیگه فکرمی کنم کم کم مامان گفتن یادم بره؛ آخه من بیشتروقتا کارم لنگ می مونه و در خواست هایی دارم که مامان مخالفه و خب من هم راهشو پیدا کردم؛ چه کنیم ما اینیم دیگه!! :) ا

داستان شیر خوردنم رو که گفتم براتون. من هر روز در این زمینه پیشرفت های بزرگی می کنم! حالا دیگه روزهای آخر هفته که خونه ام مامان باید شیرم رو قاشق قاشق بده تا من بخورم! بیچاره مامان دستش خواب می ره تا من آیا دهنم رو باز کنم آیا نکنم تا بالاخره یه لیوان شیر تموم بشه!! این که گفتم روزهای آخرهفته برا این بود که وقتی می رم مهد کودک این ناز و اداها رو ندارم آخه خریداری نداره!! مامان از حالا تو فکره اگه من از این روش حوصله ام سر بره دیگه چی کار باید بکنه!؟ تورو خدا اگه می تونین کمکش کنین و راهی به فکرتون می رسه بگین چون من همین روزاست که دیگه با قاشق هم شیرم رو نخورم! ا

وقتایی که من و مامان می ریم کالسکه سواری؛ یعنی من سواره و مامان پیاده :) من به هر کی که از کنارمون رد می شه سلام می کنم یعنی می گم: های . بیشتر آدما یا متوجه نمی شن یا اصلاً باورشون نمی شه که من بهشون سلام کردم و برا همین اصلاً کسی نمی گه علیک!! :( بعضی وقتا مادربزرگ ها و پدر بزرگ ها جواب سلامم رو می دن چون اون ها هم خودشون دنبال یکی می گردن که باهاش گپ بزنن. تو آسانسور ساختمونمون هم به هر کی سوار و پیاده می شه سلام و خداحافظ می گم. بعضی وقتا کسایی سوار می شن که اصلاً به آدم نگاه هم نمی کنن چه برسه به سلام و این حرف ها. اما وقتی می خوان پیاده بشن و چون ما تقریباً طبقه های آخریم و بیشتر آدما قبل ازما می رسن خونشون من انقدر بلند بلند بهشون بای می گم که کلی پشیمون می شن از اینکه دماغشونو بالا گرفته بودن... ا

وقتایی هم که با ماشین از جلوی نگهبانی ساختمونمون رد می شیم، من دستم رو برای آقا یا خانم نگهبان بلند می کنم و های می گم. این نگهبان ها جلوی ماشین هایی رو که برچسب نداره می گیرن تا ازشون بپرسن که خونه کی می رن ولی برا ما که خونمون اینجاست فقط یه دست تکون می دن که یعنی می تونین برین. از وقتی من این رو یاد گرفتم، هنوز بابایی از سر ِ خیابونمون نپیچیده و کلی مونده به نگهبانی من دستم رو می آرم بالا - درست مثل اینکه خدای نکرده دارم به هیتلر سلام می دم - و هی می گم های، های. خلاصه که بابایی باید کلی سرعتش رو کم کنه یعنی تقریباً وایسته تا آقا نگهبانه من رو توی کارسیتم رو صندلی عقب ماشین - با اشاره های مامان و بابا! - ببینه و دستش رو برام تکون بده! یه وقتایی هم آقا نگهبانه از همون اتاقکش که برچسب ما رو می بینه یه دستی تکون می ده که ما بریم و دیگه فرصتی نیست که بتونه دست بالا برده من رو ببینه. این جور وقتا مامان و بابا کلی قربون صدقه من و دستم که همین جور بالا مونده می رن و توضیح می دن که آقا نگهبانه گرفتار بود و من رو ندید؛ ایشالله دفعه بعد! ا

فکر کنم ازرقصم هم براتون نگفتم. من به یه سبک کاملاً جدید که باید به اسم خودم ثبت بشه می رقصم! اینطوری که دور خودم می چرخم و دست هام رو یه کم از بدنم دور می کنم و ازهمه مهمترچشم هام رو هم می گردونم خلاف جهتی که می چرخم یعنی کلی عشوه خلاصه؛ مثل اینکه من باید دختر می شدم!! این رو هم بگم که من با همه آهنگ ها ازآهنگ کارتون فرنکلین گرفته تا تصنیف های استاد شجریان همین یه مدل می رقصم! :) ا

یکی از کارهای مهمی که من هر روز انجام می دم اینه که از مامان و بابایی می خوام که آهنگ ای یه ای یه یو (ا ُلد مک دانلد)، ا ِ بی سی دی و دورا رو برام بذارن تا من تماشا کنم و کیف کنم؛ هیچ هم از بیست بار دیدنشون در روز خسته نمی شم. شما هم دوست داشتید تماشا کنین قشنگن: ا

Old MacDonald Had a Farm

Celebrity ABCs song

بعضی وقتا هم با مامان وبلاگ دوستامون رو می بینم و کلی از دیدن عکس های بچه های دیگه ذوق می کنم. چند روزپیش مامان وبلاگ حسین آقای هنرمند رو نشونم داد و من انقدراز صدای حسین خوشم اومده بود که هشت بار پشت سر هم به آوازی که اون از خود ا ِبی هم بهتر خونده گوش دادم! ا

از کارهای مهم دیگه که حتماً روزی شونزده بار انجام می دم اینه که می رم جلو یخچال و با یه کلکی از مامان می خوام که درش رو برام باز کنه، آخه هنوز خودم زورم نمی رسه! یه بار می گم آب، یه بار می گم سیب، یه بار می گم شیر؛ من ِ شیر نخور!، یه بار می گم امون (انگور) ... خلاصه در یخچال که وا می شه من می چسبم اون جلو و شروع می کنم ورانداز کردن چبز میزای توی یخچال و دونه دونه انگشت می ذارم روشون و مامان باید اسمشون رو بهم بگه! آخرش هم یه چیز ِ دیگه که اصلاً ربطی به اون چیزی که اولش خواسته بودم نداره - مثل باطری، شربت سرفه یا گوجه فرنگی! - ور می دارم و می زنم به چاک!! ا

من علاقه شدیدی به قابلمه و ماهی تابه دارم، به طوری که مامان جرئت نداره در کابینت رو باز کنه قابلمه در بیاره تا آشپزی کنه! با اینکه همیشه کلی قابلمه وسط خونه ما ولوئه، من همیشه دوست دارم قابلمه ای رو که مامان می خواد توش غذا بپزه داشته باشم، به نظر شما اشکالی داره!؟ ا

تند و تند هم قابلمه رو می دم دست مامان و بابا و می خوام که از دست پختم بخورن و هی هم بهشون می گم داغه، داغه که مواظب انگشتاشون باشن!! اینجا من مشغول پختن خورشت لگو هستم! : ا

اینجا هم برای تنوع رفتم سراغ لیوان و کاسه ها؛ قابلمه روی قفسه کتاب رو هم توجه کنین: ا

اینجا هم آخر شبه و کافه تعطیله و من هم خواب، ولی مامان که دیگه از دولا و راست شدن و جمع کردن خسته شده و کمر درد گرفته دیگه بی خیال شده :) ا

هالووین پارتی

2006-11-02T23:21:00.000-05:00

پريروز عصر ما تو مهد کودک مون هالووين پارتی داشتيم. مامان هم از سر کار زودتر در اومده بود تا يه سر بياد اونجا قبل از اينکه تموم بشه. من که به نظرم اگه اين لباس ها رو نمی پوشيديم خيلی بيشتر بهمون خوش می گذشت! اينجور که شری جون می گن من آخرين نفری بودم که حاضر شده بودم کاستومم رو بپوشم اون هم تو رودرواسی و اينکه ديگه بقيه دوستام همه يه لباس عجيب و غريبی تنشون کرده بودن و من هم نمی خواستم از بقيه عقب بمونم! ا
هر کی یه چیزی شده بود: آراد شده بود اژدها، شایان سوپرمن، رادین هاپو، ... و من هم فیل!! ا

قیافه من خیلی جالب بود. یه جور پوزخند می زدم که یعنی این مسخره بازی ها دیگه چیه؟ آخه این لباس های عجیب غریب چیه تن من کردین! ولی خب گفتم که انگار اگه نمی پوشیدم با بقیه فرق می کردم و نا جور بود. مامان می گه دوست نداشتی مهم نیست، سال دیگه اصلاً برات کاستوم نمی گیریم و نپوش؛ زوری نیست گُلم. ولی مامان می دونه که اینجا هر چی بچه ها بزرگتر می شن بیشتر از این چیزا خوششون می آد، چون می رن تو کوچه ها در خونه ها رو می زنن و شکلات می گیرن؛ یه چیزی شبیه قاشق زنی خودمون تو چهارشنبه سوری. ا

این هم دوستام: شایان سوپرمن و آراد اژدها: ا

ولی من که نمی فهمم این چیزا کجاشون ترسناکه! من که از هیچ کدوم از دوستام و حتی از خودم تو آینه! نترسیدم. از این همه کدو هایی هم که با قیا فه های ترسناک کنده کاری کردنشون و این همه بادکنک های به شکل روح و خفاش هم نمی ترسم. به نظر من ترسناک ترین چیز تو این دنیا فقط و فقط جارو برقیه!!!! حتی وقتی مامان اسمش رو می آره و من می دونم که به زودی از تو کمد درش می آره، می رم یه گوشه قایم می شم و هر چی مامان می گه آخه این که ترس نداره، نگاه کن چه جوری آشغال ها رو هورت می کشه تو شکمش و همه جا تمیز می شه، فایده نداره و من همچنان فکر می کنم که از جارو برقی ترسناک تر وجود نداره. راستش مامان ته دلش بدش هم نمی آد چون فکر می کنه حد اقل یه چیزی تو خونمون هست که من ازش حساب ببرم!!! ا

این ها هم یه چند تا عکس دیگه از خودم و دوستام درحال بازی و نقاشی کردن: ا

کلی تعریفی های دیگه هم دارم که بمونه برای بعد. الآن دیگه مامان باید بره بخوابه تا فردا صبح بتونه پاشه بره سر کار. شاید هم نره چون من امروز عصر یه کم تب کردم :( واگه فردا صبح خوب ِ خوب نشده باشم با مامان می مونم خونه و نمی رم مهد کودک. مامان دعا دعا می کنه که فردا صبح مثل همه روزای دیگه قبراق و سرحال شیش صبح از خواب بیدار شم و مامان و بابام رو هم که دوست دارن یه نیم ساعتی بیشتر بخوابن بیدار کنم! ا

پ. ن. 1. از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

کدوی هالووین
هالووین (هالوئین و هالوین هم نوشته شده) یکی از جشنهای سنتی مغرب‌زمین است که مراسم آن در شب 31 اکتبر برگزار می‌شود. در آن شب معمولاً کودکان لباسهای عجیب و غیرمرسوم میپوشند و برای جمع‌آوری نبات و آجیل به در خانه دیگران میروند. جشن هالووین بیشتر در کشورهای امریکا، ایرلند، اسکاتلند و کانادا مرسوم است. این جشن را مهاجران ایرلندی و اسکاتلندی در سده نوزده ام با خود به قاره امریکا آوردند. ا
یکی از نمادهای هالووین یک کدوتنبل توخالی است که برای آن دهان و چشم به صورتی ترسناک درآورده شده و با روشن کردن شمع در درون کدوتنبل به آن جلوه‌ای ترسناک داده می‌شود. ا

تاریخچه
جشن هالووین که از دوهزار سال قبل تاکنون در چنین روزی میان غربیان برگزار می‌شود، بیان کننده اعتقاد پیشینیان آنان به جهان آخرت است. آخرین روز ماه اکتبر، نهم آبان ماه زمان برگزاری یکی از جشن‌های مذهبی در کشورهای اروپایی و آمریکایی است که به نام روز همه مقدسین معروف یعنی هالووین معروف است. بنیانگذاران این جشن قوم سلتی بودند که سال‌ها پیش از میلاد مسیح در ایرلند و شمال فرانسه زندگی می‌کردند. به روایت این قوم آغاز سال میلادی اول نوامبر است و با این اعتقاد آخرین شب سال یعنی سی و یکم اکتبر را زمان یادآوری از ارواح درگذشتگان قرار دادند و به این ترتیب جشنی برپا می‌کردند، همگی دور هم جمع می‌شدند، آتش می‌افروختند، قربانی می‌کردند و هر کس هر غذایی داشت با دیگران قسمت می‌کرد و همگی بر سر یک سفره می‌نشستند چراکه بر این باور بودند که در این شب راه میان دو جهان باز می‌شود و ارواح درگذشتگان‌شان نیز در این جمع حاضر می‌شوند و ارتزاق می‌کنند؛ پس کسانی که با سخاوت بیشتری در این جشن شرکت می‌کردند مورد شفاعت درگذشتگان نزد خداوند قرار گرفته و تا پایان آن سال از گزند بدی‌ها و بلاها در امان می‌ماندند. ا
از دیگر مراسمی که در این بخش برگزار می‌شد که البته هر کدام بعدها تغییر کرده و به شکلی کاملاً دگرگون درآمد، می‌توان به این موارد اشاره کرد: پوشیدن لباس‌هایی از پوست سر حیوانات، پیشگویی توسط کشیشان، خوردن سیب که سمبل پومانا (خدای میوه و درخت) بود و بردن باقی مانده‌های آتش و خاکستر به خانه‌ها با این نیت که آنها را از بدی‌ها و از سرمای زمستانی که در پیش بود در امان بدارد. در انتها کشیش‌ها با شب زنده‌داری، دعا و نماز آخرین شب سال را به پایان برده و ارواح مقدس را از برزخ به بهشت رهمنون می‌کردند. پس از گذشت سالیان دراز و با حمله رومی‌ها به این منطقه آیین‌ هالووین دچار تغییراتی شد که ورود مسیحیان کریستین به این سرزمین و اختلاط عقاید آنها به یکدیگر در این تغییرات بی‌تأثیر نبود تا آنجا که کم‌کم شب همه مقدسین دیگر تنها متعلق به ارواح پاک نبود بلکه شیاطین و ارواح خبیثه را نیز در این جشن حاضر می‌دانستند. از این رو برخی از مردم در جشن هالووین لباس‌های عجیب و ترسناک می‌پوشیدند تا در برابر ارواح گناهکار ایستادگی کنند و به شکلی نمادین آنها را ترسانده و از میان خود برانند. رفته رفته با شکل گیری زندگی شهری، کشاورزان تنها قشری شدند که مصرانه این جشن را برگزار می‌کردند و برای آن به در خانه‌ها می‌رفتند و طلب غذا و خوراک برای پذیرایی در جشن می‌کردند. درهمین دوران موضوع تریت یعنی رفتار نیک و تریک یعنی حیله و نیرنگ پیش آمد، به این صورت که اگر کسی سخاوت به خرج می‌داد و چیزهای بیشتری به هالووین اهدا می‌کرد برای او یک کار نیک انجام می‌دادند و هر کس کالا یا خوراک قابل توجهی نمی‌داد او را به سخره و بازی می‌گرفتند. اوایل سده ۱۹ بسیاری از ایرلندی‌ها به آمریکا مهاجرت کردند و به این ترتیب بسیاری از آیین‌ها و اعتقاداتشان بار دیگر دچار تغییر و تحول شد به عنوان مثال آمریکایی‌ها حضور شیاطین و ارواح گناهکار در هالووین را بیشتر مورد استقبال قرار دادند و بیشتر سمبل‌هایی که برای آن در نظر گرفتند ترسناک و خشن بود تا آنجا که شرارت و شیطنت در این شب کاملاً عادی و معمولی به نظر می‌رسید. گاه پیش می‌آمد که راه مردم را می‌بستند، به در خانه‌ها سبزی و میوه پرتاب می‌کردند، با سنگ و کلوخ دودکش‌ خانه‌ها را مسدود می‌کردند و دیگران را مورد آزار و اذیت قرار می‌دادند با این عنوان که این اتفاقات ناشی از حضور ارواح موذی و شیاطین است و آنها هستند که مردم را تریک می‌کنند. این اعمال باعث شد برگزاری هالووین در آمریکا برای مدتی متوقف و مسکوت بماند و پس از آن برای اولین بار به طور رسمی در سال هزارونه صد وبیست به شکلی متعادل در آمریکا، هالووین جشن گرفته و به عنوان یک روز مذهبی شناخته شد. هر چند که باز هم این مراسم با آنچه در ذهن و نیت پدید آورندگان قدیمی آن بود بسیار متفاوت برگزار شد. ا
هالووین در کشورهایی چون ایرلند و اسکاتلند همچنان یکی از روزهای مذهبی و محترم به شمار می‌رود و با برگزاری این جشن کم‌کم به استقبال کریسمس و میلاد حضرت عیسی می‌روند. ا

پ . ن .2. برای دیدن عکس ها در ابعاد بزرگترلطفاً روشون کلیک کنین. ا

جشن تولد گیلی گیلی

2006-10-22T15:07:00.000-04:00

دیروز تولد دوستم شایان بود که پریروز تو پارک نزدیک مهد کودکمون جشنش گرفتیم. شایان که من قبلاً ها یایان صداش می زدم و الآن - خدا می دونه چرا - گیلی گیلی!!، درست یه ماه از من بزرگتره. من ساعت دو صبح روزبیست و یک نوامبر به دنیا اومدم و شایان ساعت دو صبح روزبیست و یک اکتبر! این یعنی که من هم دیروز بیست و سه ماهه شدم ودرست یه ماه دیگه دو ساله می شم. ا
ما دیروز کلی بهمون تو پارک خوش گذشت. این ها هم چند تا عکس خوشگل از من و دوستام! ا

2006-10-22T15:05:00.000-04:00

این کفش هایی که تو این دو تا عکس پایین می بینین اسمشون هست کفش های آرادی! دلیلش هم اینه که دوستم آراد (نفر وسط تو این عکس) که من آرادی صداش می زنم عین این کفش ها رو قبل از من داشت. هفته پیش که با مامان و خاله پری که از تورنتو مهمون ما بودن، رفتیم خرید. ما اصلاً قرار نبود کفش بخریم چون دو هفته قبلش مامان یه جفت کفش برام خریده بود که وقتی باهاشون راه می رم زیرشون چراغونی می شه!! ولی تو فروشگاهی که رفته بودیم مامان برای من لباس بخره، من تا چشمم به این کفش ها افتاد شروع کردم که: آرادی، آرادی! مامان نمی خواست این کفش ها رو برام بخره چون کفش هام تازه بودن ولی من انقدر سر و صدا راه انداختم تا مامان برا اینکه آبروش نره اونا رو برام گرفت. تازه همون جا هم پام کردمشون درست مثل وقتی که کفش قبلی رو خریدیم! ا

این درختی که تو عکس سمت چپی می بینین، محدوده مورد علاقه من تو پارک نزدیک مهد کودکمونه. یه تابلو هم کنارش هست که روش توضیح داده که این درخت به یاد چه کسی کاشته شده (کاری که اینجا مرسومه) و روی تابلو هم شیشه داره. من عاشق اینم که یه تیکه سنگریزه بگیرم دستم و بشینم اونجا و آروم ضرب بگیرم رو این شیشه! اینجا همون ادامه تولد شایانه و همه مشغول کیک خوردن یا تاب و سرسره بازی هستن ولی من از فرصت استفاده کردم و خودم رو رسوندم به این گوشه پارک که خیلی دوستش دارم. آخه این روزا دیگه هوا یه کم سرد شده و ما کمتر می آییم پارک. ا

دست نقاش کوچولو... ا

این روزا دیگه من هر کلمه ای رو که میشنوم اگه خیلی سخت نباشه تکرارش می کنم. ولی هنوز جمله درست و حسابی بلد نیستم. دو سه روز پیش خیلی قشنگ اسم مامانم رو گفتم که کلی قند تو دل مامان آب شد. مامان و بابا کلی تعجب کرده بودن چون من سین رو خیلی خوب تلفظ کردم و حتی نگفتم شیما! بعضی کلمه ها رو ولی با لهجه ارمنی می گم مثل ناخ (نخ) و یاخ (یخ) ولی خ شون رو خیلی خوب می گم. ا

/
مشغول بازی ِ هو هو چیش چیش! ا

این هم یه افه کارآگاهی! ا

آخرش من برج ساز می شم! ا

اینجا آزمایشگاه منه که هر روز قبل از حموم کردن باید یه ده دقیقه ای به تحقیقات علمی خودم بپردازم تا راضی بشم که مامان من رو حموم کنه. اصلاً من به عشق این آزمایشاته که تا مامان اسم حموم رو می آره زودتر از اون جلو در حموم حاضر می شم! ا

پ. ن. برای دیدن عکس ها در ابعاد بزرگترلطفاً روشون کلیک کنین.

بوس

2006-10-10T23:15:00.000-04:00

اگه بدونین چه تنبلی ام من! یه کلمه و نصفی یاد گرفتم کلی کارام رو باهاش راه می ندازم! تعجبم، کلافگیم، اعتراضم، خرابکاری هام، ... همه رو با یه "ایی بابا" گفتن نشون می دم! تازه بعضی وقتا کلی هم کشش می دم و می گم "ایی ی ی ی باااباااا"! ا

کل داستان "نقاشی" کشیدن ِ من هم با کاغذ هاش ومداد رنگی ها و ماژیک ها و خود ِ نقاشی که می کشم می شه چیده! ریشه این کلمه بر می گرده به چشم چشم، دو ابرو که من به این صورت کوتاه و خلاصه اش کردم؛ نشونه دیگه تنبلی! خلاصه اینکه هروقت می خوام نقاشی بکشم، با چیده چیده گفتن تقاضای کاغذ و مداد رنگی می کنم و بعد مامان یا بابا رو مجبور می کنم تا بشینن کنار دستم و برای من چی چی یعنی چشم چشم، دوابرو بکشن!! مامان و بابام یادشون نمی آد انقدرچشم و ابرو تو بچگی خودشون کشیده باشن! بعضی وقتا هم برا اینکه حوصله شون سر نره و براشون تنوعی باشه، ازشون می خوام که برام دی دی بکشن! ا

یه چند وقتیه که دیگه من فرق بوس دادن و بوس کردن رو یاد گرفتم. اول ها کلمه بوس که به گوشم می خورد، کله ام رو کج می کردم و می رفتم طرف متقاضی بوس که معمولاً مامان یا باباست. کج کردن کله ام هم یعنی جلو آوردن لپم برای دادن بوس! بعد از اون کم کم بوس کردن رو هم یاد گرفتم ولی به جای جمع کردن لبام و بوس کردنی که صدای موچ ازش در می آد، لبام رو می چسبوندم به لپ مامان و بابا و فوت می کردم که بیشتر صدایی شبیه شیشکی ازش در می اومد!!! :) پریشب که مامان مثل همیشه کنارم دراز کشیده بود تا من بخوابم و داشت موهای من رو بوس می کرد من یه دفعه برگشتم طرف مامان، پستونکم رو از دهنم درآوردم و یه ماچ راستکی وآبداراز لپ مامان کردم! دیگه از حال مامانم نپرسین که بالای ابرها داشت ورجه وورجه می کرد اون موقع شب!! ا

راستی دندون هام رسيدن به ۱۶ تا. ۸ تا بالا و ۸ تا پائين. :) ا

مامان و بابا هم که فعلاً وقت ندارن یه فیلم توپ از رقص و آوازهای من تهیه کنن، شما به جاش فعلاً این خانم کوچولوی خواننده رو تماشا کنین ببینین چه عشوه گری می کنه: ا

پ.ن. بعضی وقتا این فیلم ها دو بارکلیک لازم دارن تا شروع به نمایش کنن! :) ا

استخر

2006-09-25T23:25:00.000-04:00

آخر هفته ها یا شنبه و یا یکشنبه با مامان می ریم استخر. از اونجایی که یه نفربه سختی می تونه از عهده دنبال من دویدن و مواظبت از من بر بیاد، مامان هیچ وقت نتونسته بود که عکسی از من بگیره. بابایی هم که فعلاً شنبه یکشنبه ها کار می کنه و به جاش دوشنبه سه شنبه ها خونه ست و نمی تونه با ما بیاد استخر(یعنی فعلاً ما "ویک اند میک اند" نداریم!). تا اینکه بالاخره یه دوشنبه ای تعطیل بود و ما همه با هم رفتیم استخر و مامان یه دلی از عزا در آورد و کلی عکس و فیلم گرفت: ا

قسمتی که من از همه بیشتر دوست دارم، جکوزیه چون آبش گرمه و حسابی کف می کنه که من خیلی خوشم می آد: ا

استخری که ما می ریم چهار قسمته که یکیش مال بچه های خیلی کوچولوئه. این یکی مثل یه حوضه که توش چند تا فواره داره. من اولش از اینجا شروع کردم تا ترسم بریزه ولی حالا دیگه زیاد اون ورا نمی رم آخه همش این نی نی هایی که پوشک پاشونه و چهار دست و پا راه میرن اونجا بازی می کنن و جای من نیست دیگه. ما رفتیم !!!! ا

این هم چند تا عکس دیگه: ا

نگاه ... ا

چاکریم! ا

اول ها که تلفن رو کشف کرده بودم، گوشی یا هر چیز دیگه ای که مثل گوشی تو دست جا بگیره رو می گرفتم دستم و می گفتم: "لووووو..." و آخرش رو هم کلی می کشیدم طوری که هر کی نمی دونست فکر می کرد با لهجه غلیظ انگلیسی می گم "هِلو..." چند روزیه دیگه از مامان و بابام اَلو گفتن رو یاد گرفتم ولی فعلاً نسخه اولش شده: ا ُ لا که به زبون اسپانیایی می شه سلام!!! اینجا دارم با دایی فرزاد گپ میزنم: ا

پ.ن.1. خب دیگه مامان باید بره بخوابه تا فردا صبح بتونه پاشه بره سر کار. ولی باز خدا رو شکروبلاگ من یه کم وضعش بهتر شده؛ باید به مامان بزرگم بگم یه کم اسفند واسه مامانم دود کنه انقدر زبر و زرنگ شده! ا

پ.ن.2. مامان مثلاً خواست یه ذره این عکس ها رو جینگولی کنار هم بچینه و قشنگش کنه ولی این بلاگ اسپات اصلاً همکاری نمی کنه بد مصب! خلاصه ببخشید عکس ها و نوشته ها قاطی پاطی شدن. چه می دونم شاید هم اینجوری هنری تره!! ا

خنده

2006-09-20T23:39:00.000-04:00

این هم یه تست برا پست کردن ویدئو تو وبلاگکم! حتماً نگاه کنین خیلی با نمکه. تا بعد که مامان خوب ِ خوب یاد بگیره و از فیلم های خودم بذاره اینجا. ا
/
راستی من فردا بیست و دو ماهه می شم :) ا

اولین و انشالله آخرین بخیه

2006-09-03T23:45:00.000-04:00

اول از همه سلام

از طرف خودم و دوستام که مثل بچه های خوب و مودب اینجا کنارهم نشستیم: ا

چند روز پیش مامان دید که یه خراش کوچولو رو گردنمه و گفت: "الهی بمیرم چی شده! پس کی بچه ام زبون در می آره تا اینجور موقع ها بگه که (تو مهد کودک) چی شده..." و من بلافاصله زبونم رو تا جایی که می شد از دهنم بیرون آوردم تا مامان نگران نباشه و ببینه که من زبون دارم. فکرهم می کنم که این کارم خیلی موثر بود چون مامان و بابام کلی خندیدن! راستی تو این مدت کلی هم کلمه های جدید یاد گرفتم: ا

دی دی : ماشین

اینا آ (به تشدید آ) : ایناهاش

آمانه : (مال ِ) آرمانه

بابانه : (مال ِ) بابائه

مامان ِنه : (مال ِ) مامانه

پوتس : پودر

نین : نی

هاه ؟ : کو؟

آباتی : آب بازی

وف : رفت

گا گا گا : صدای کلاغ (که تو ونکوور زیاده و تو تورنتو ما ندیدیم!) ا

دانگ - همون داگ - (هرچقدرهم که مامان هی فارسیش رو می گه) : سگ

به جز کلمه های جدید، دو تا آواز هم بلدم که بعضی وقت ها تو خونه و اینطور که شری جون می گه تو مهد کودک همینطوری واسه خودم زمزمه می کنم. یکیش آواز ِ "توئینکل، توئینکل، لیتل استار" هستش و اون یکی هم "اولد مک دانلد". اگه دوست دارین اولی رو اینجا و اینجا ودومی رواینجا می تونین گوش بدین (صدای من نیست ها! فعلاً من حرفه ای کار نمی کنم!). اگه یه وقت خیلی دیگه حوصله تون سر رفته بود، این رو امتحان کنین! ا

من موسیقی رو خیلی دوست دارم و حتی از اول و آخر برنامه های کارتونی تلویزیون که معمولاً آهنگ دارن بیشتر از خود ِ اون برنامه خوشم می آد. شب ها هم که مامان کنارم دراز می کشه تا من بخوابم، دیگه عادت کردم و حتماً باید یه موسیقی ملایم باشه تا من خوابم ببره. بعضی وقت ها که مامان دیگه فکر می کنه من خوابم برده تا آهنگ تموم می شه، من بدون اینکه غلتی بزنم و چشمام رو باز کنم، با دست به طرف دستگاه ضبط اشاره می کنم و می گم: " ای ای ای" و مامان خودش می دونه چی کار باید بکنه! ا

من عادت دارم و دست خودم هم نیست هی می رم سراغ کابینت های آشپزخونه و بازشون می کنم و هر چی توشون هست می ریزم بیرون، مامان بعد از هفتاد بار توضیح دادن و خواهش کردن بالاخره من رو راضی کرده که حداقل کاری به کار اون کابینتی که زیرسینک ظرفشوییه و سطل آشغال توش هست نداشته باشم و حالا دیگه وقتی مامان در اونجا رو باز می کنه من پیش دستی می کنم و با فاصله وامی ایستم کنار سطل آشغال و می گم: "ا َ ا َ ا َ ا َ !!!" . چند روز پیش که با مامان رفته بودیم خرید و من هم توی چرخ خرید نشسته بودم وقتی از جلوی ردیف جارو خاک انداز ها رد شدیم، من با انگشت نشونشون دادم و با صدای بلند گفتم: "ا َ ا َ ا َ ا َ" و همه آدمایی که اونجا بودن فهمیدن که اون ها کثیفن و نباید بهشون دست زد!!!! ا

موند تو گلوم، چقدر نگاه می کنین! تا حالا ندیدین کسی دو لپی هلو بخوره؟! ا

به به چه آب خنکی!! شاعر چی گفته بود؛ بشین لب جوب و... ا

جاتون خالی سه چهارهفته پیش رفتیم جزیره ونکوور خونه دانیال وازاونجا همگی رفتیم توفینو که یه شهر کوچیکی شمال جزیره است. اینجا وسط راه نگه داشتیم، بابای من و دانیال تو این رودخونه که آبش یخ بود شنا کردن و من هم نشستم به تماشای بابایی؛ برخلاف همیشه زیاد هم برا رفتن ِ تو آب چونه نزدم چون حتی پاهام رو هم به زور می تونستم تو آب نگه دارم! ا

تو توفینو هم با دانیال کلی کنار دریا بازی کردیم ولی چون دیگه عصر بود و هوا ابری شده بود نمی شد رفت تو آب:ا

چشمتون روز بد نبینه، دو سه هفته پیش طبق معمول مشغول شیطونی بودم و رفته بودم روی صندلی و داشتم سعی می کردم مانیتور رو روشن کنم - آخه مامان و بابام بعضی وقت ها که کامپیوتر روشنه، فقط مانیتورش رو خاموش می کنن تا من نرم سراغش ولی این کلک ها دیگه برا من رو شده! - که یه دفعه صندلی چرخید رفت عقب و با میز فاصله گرفت و من افتادم و صورتم خورد به میز... انقدر این اتفاق سریع افتاد که با اینکه مامان کنارم وایستاده بود نتونست کاری بکنه! نتیجه اینکه پشت لبم درست زیر دماغم شکل یه هشت که گوشه میز باشه شکاف خورد... سرتون رو درد نیارم کارمون کشید به بیمارستان وسه تا بخیه کوچولو. تا پنج شیش روزهم نخ بخیه مثل کوک شل پشت لبم موند تا بعد رفتیم پیش دکتر که با یه چیزی شبیه موچین نخ ها رو کشید بیرون. حالا دیگه جاش خیلی بهتر شده و مامان امیدواره که جاش نمونه چون شاید من بزرگ شدم دلم نخواد مثل بابام سبیل بذارم! ا

هفته پیش هم با خاله الهام رفتیم پارک نزدیک خونمون. اینجا یه پارک ساحلیه و مامان مایوی من رو پوشونده بود که برم تو آب ولی من زیاد از رفتن تو آب موج دار خوشم نمی آد؛ از استخر که با مامان هفته ای یه بار شنبه ها می ریم خیلی بیشتر خوشم می آد. تو این پارک من بیشتر سرسره بازی و تاب بازی می کنم. ولی این دفعه یه بازی جدید هم یاد گرفتم؛ خاک برداری! ا

این یکی عکس هم تو همین پارک نشون می ده که من چقدر بزرگ و آقا شدم! ا

پ.ن. مامان گفته بود که تا مدتی عکس جدید از من اینجا نمی ذاره تا خرابکاری که تو کوتاه کردن موهام کرده رفع و رجوع بشه (کامنت مطلب قبل)، ولی خب دیگه گزارشات ما همینطوری خشک و خالی و غیر مصور نمی تونه باشه! دیگه ببخیشن زیاد مرتب و خوش تیپ نیستیم! ا

از همه چیز و همه جا

2006-07-30T01:11:00.000-04:00

بالاخره مامان بعد از مدت ها تونست بعد از خوابیدن من یه سری به اینجا بزنه. می دونین خوابوندن من دیگه خودش سریالی شده، هر شب مامانم کلی باید وقت صرف کنه تا من راضی بشم بخوابم. تا همین چند وقت پیش من ساعت 8 شب می خوابیدم ولی حالا اگه ساعت 9.5 -10 بخوابم مامانم کلی هم خوشحال می شه! آخه چی کار کنم بازی و شیطونی نمی ذاره که زودتر برم بخوابم، تازه من چطوری می تونم بخوابم وقتی هنوز ساعت 9 هوا روشنه. من که هنوز ساعت بلد نیستم، هوای تاریک یعنی شب و هوای روشن هم یعنی روز! ا

راستی گفته بودم من یاد گرفتم که از یک تا سه بشمرم؟! وقتی چند تا چیز رو می خوام بشمرم (حالا هر چند تا که باشن) یا از جایی می خوام بپرم می گم: "آ، سی، دا"! این یعنی "یک، دو، سه". مامان می گه این بیشترشبیه آلمانیه تا فارسی! ولی خب من خیلی "آ، سی، دا" گفتن رو دوست دارم و به نظرم از اونی که مامان و بابام می گن راحت تره! کلمه آب رو هم که خیلی راحته ولی من تازگی ها بعد از این همه کلمه های دیگه یاد گرفتم، با لهجه انگلیسی می گم اَب! یه کلمه دیگه رو هم خوب بلدم و خیلی وقته یاد گرفتم ولی مامان که دیگه فکر می کنه آلزایمر گرفته هی یادش می ره که بگه و اون هم جورابه که من بهش می گم "بوآب"! ا

این هم یه فیگور تابستونی! دیگه این ماشین برام کوچولو شده ولی من خیلی دوستش دارم و باهاش همه جای خونه سرک می کشم: ا

اوه، راستی من نقاشی رو هم خیلی دوست دارم. کلی کار های هنریم رو هم که تو مهد کودک انجام دادم، مامانم جمع کرده و نگه داشته. حالا وقتی یه روزی نقاش بزرگی شدم، ارزش این صفحه های خط خطی رو متوجه می شین! اون پسر شیطون با موهای سیخ سیخی هم منم که مامان برام کشیده. ا

شیطونی، طبق معمول! ا

جاتون خالی دو هفته پیش رفتیم سیاتل خونه عمو علی. اونجا من کلی با نازلی بازی کردم و بهم خوش گذشت: ا

و با بابایی تمرین دوچرخه سواری کردم: ا

این عکس ها رو هم با عمو پرویز (قلیچ خانی) گرفتم تا یه بار دیگه به همه ثابت کنم من چقدر فوتبالیم! جاتون خالی عمو پرویز کلی با من بازی کردن. ا

راستی داستان شیر خوردنم رو گفتم براتون؟ من از اون روز اولی که به دنیا اومدم زیاد میونه خوبی با شیر نداشتم ولی خب چاره ای هم نبود، شیر تنها غذایی بود که من می تونستم بخورم. تا چهار پنج ماهگی مامان تونست من رو راضی کنه که از شیر خودش بخورم ولی من تو همین سن دیگه خودم خودم رو از شیر گرفتم!! البته شیر مادر! بعد مامان با هر سختی ای بود تا یه سالگی شیر خشک به من داد. بعد از یه سالگی شیر گاو اومد وسط. نه خیر این شیر مثل اینکه حالا حالا ها دست بردار نیست! تا همین دو ماه پیش با کلی مراسم مخصوص (دراز کشیدن روی مبل و گذاشتن سرم روی پای مامان یا بابا و تماشای دی وی دی مورد علاقه ام یا بعضی کارتون هایی که دوست دارم) شاید شیرم رو تو شیشه تموم می کردم! حالا دیگه اون رو هم کنار گذاشتم و تو لیوان شیرم رو می خورم - اگه بخورم: ا

گاهی اوقات وقتی که نقاشی می کنم، سر و صورتم رو هم یه صفایی می دم. مثل اینجا که یه کرم ابریشم خوشگل کشیدم رو لپم! قشنگ نیست؟ ا

راستی امروز وبلاگ من دو ساله شد! ا

پ. ن. برای دیدن عکس ها در ابعاد بزرگترلطفاً روشون کلیک کنین. ا

نوزده ماهگی، فوتبال و تب

2006-06-25T01:21:00.000-04:00

اول از همه این خنده با دو چال کنارش رو تقدیم می کنم به دوستان عزیزم. راستی دندون هام هم رسیدن به 10 تا؛ و ده تای دیگه هم در بیارم دیگه خیال مامان و بابام راحت می شه. ا

خب تب فوتبال هم که حسابی همه جا رو گرفته. یه دو هفته ای می شه که دیگه تلویزیون ما خیلی کارتون نشون نمی ده؛ همش یه عده تو یه زمینه سبز دارن دنبال یه دونه توپ می دوون و بابا و حتی مامانم خیلی با دقت تماشا می کنن. انقدر که من هم علاقه مند شدم و بلوز فوتبالیم رو پوشیدم و با کلی ژست عکس گرفتم.ا

ولی بعد از دو هفته این تب جدی جدی من رو گرفت... چند روزی حسابی تب کردم (39.5 درجه) و بعدش که تب قطع شد، درست روزی که نوزده ماهه می شدم کلی دون دون های قرمز همه جای بدنم رو گرفت که دکتر گفت بهش می گن "سرخجه".ا

راستی مامان اون دفعه یادش رفت بگه که من چقدر خوب کلمه "نه" رو یاد گرفتم و هر سوالی که ازم می شه حتی اگه جوابش بله باشه سرم رو به چپ و راست تکون می دم و می گم "نه"! تازه بعضی وقت ها هم می زنم اون کانال و می گم "نو"!! مامان و بابام موندن که من این کلمه های انگلیسی رو از کجا یاد می گیرم. چون تو خونه که اصلاً کسی انگلیسی حرف نمی زنه، مهد کودک هم که ایرانیه و بیشتر بچه هایی که می آن اونجا ایرانی ان و فارسی حرف می زنن. خلاصه معمایی شده که باید مامان و بابام منتظر بمونن تا من قشنگ حرف بزنم و خودم براشون بگم که از کجا این ها رو یاد می گیرم.ا

تا بعد روز و شب همه تون خوش. ا

پ. ن. برای دیدن عکس ها در ابعاد بزرگترلطفاً روشون کلیک کنین. ا

دایره لغات من

2006-06-08T01:57:00.000-04:00

سلام

اون دفعه انقدر داستان اسباب کشی ما طولانی شد که دیگه مامان نتونست از بلبل زبونی های من و کلمه هایی که می گم بنویسه. بعضی کلمه ها دوره ای هستن یعنی یه مدت می افتن رو زبونم و بعد از مدتی دیگه یادم می ره. دیگه خیلی وقته که جیجر و چیه نمی گم. اون ها رو جا گذاشتم تورنتو! اما دو تا کلمه ای که از وقتی پیش خاله میترا بودم یاد گرفتم، هنوزهم ورد زبونمه و می گم؛ داتای که احتمالاً همون دکتریه که بابام بهم می گه و داشی که حالا دیگه تبدیل شده به داتسی. بالاخره مامان و بابام متوجه شدن که داتسی یعنی "تموم شد" یا "بسه". البته بابام می گه که این داتسی احتمالاًهمون "دتس ا ِت" انگلیسیه که تقریباً همون معنی ها روهم می ده! ا
یکی از کلمه هایی که یاد گرفتم وخیلی هم ازش خوشم می آد داآ است! "داآ" یعنی داغ. هر چی که رو گاز باشه و هر چراغی که روشن باشه داآ ست! به همین دلیل کم کم استفاده از این کلمه بیشتر و بیشترشد و حالا دیگه هر چی که خطرناک باشه و من نباید دست بزنم داآ ست!ا
تازگی ها بعضی کلمه های سخت رو یه دفعه می گم و مامان و بابام رو انگشت به دهن می ذارم. چند روز پیش دو بار پشت سر هم اسم بابام (سیامند) رو کاملاً درست گفتم و دو تا شاخ رو سر مامان و بابام سبز کردم ولی دیگه همون شد و بعد از اون تکرارش نکردم. تازه همین چند روز پیش یه جمله کامل گفتم که دیگه مامان و بابام ضعف کرده بودن از خوشی؛ همین جور که داشتم به تلفن ور می رفتم یه دفعه گفتم: "دست زدم من"!!!!! ا

/
راستی من تقریباً سه هفته است که مهد کودک رو اینجا شروع کردم. تو تورنتو فقط سه تا هم کلاسی! داشتم ولی اینجا هشت نه تایی هم کلاسی دارم که بعضی هاشون نیمه وقت می آن. اینجا بیشتر دوستام ایرانی هستن. این هم عکس من با رادین، رضا، آراد و آرمان (من نه ها، یه آرمان دیگه که از من بزرگتره) از چپ به راست. ا

گزارش مصور اسباب کشی وغیره

2006-05-04T02:49:00.000-04:00

سلام. بالاخره بعد از یه غیبت طولانی اولین پستم رو از ونکوور تقدیم تون می کنم! ا

برای اینکه رشته کار (قصه هام) از دستم درنره، از همون عید نوروز ادامه می دم. ولی قبل از اون این عکس رو که قندیل های یخ کنارپنجره اتاق من تو خونه قبلی مونه رو می چسبونم اینجا تا یادمون نره چی شد که از ونکوور سر در آوردیم!! ا

عید نوروزمون (که دومین عید من بود) هم مثل بقیه کار هامون تو شلوغ پلوغی اسباب کشی مون گذشت. مامانم فقط تونست یه گوشه رو مرتب کنه تا ما بی سفره هفت سین نمونیم: ا

این هم عکس من کنار (روی!) سفره هفت سین. این تنها ژستی بود که مامان و بابام موفق شدن از من تنهایی و نه تو بغل خودشون بگیرن: ا

بدترین قسمت این اسباب کشی خداحافظی از دوستای خوبمون تو تورنتو بود. من خیلی پیش خاله میترا با دوستام لورن, نتانیل (ننو) و مدیسن بهم خوش می گذشت ولی دیگه چاره ای نبود و باید باهاشون خداحافظی می کردم... این عکس ها رو یکی دو روز آخر گرفتیم: ا

این هم گوشه مورد علاقه من تو اتاق کار بابام. اصلاً نمی فهمم چرا بابایی انقدر این میز رو شلوغش می کنه. وااای ی ی ی ... آدم جا پیدا نمی کنه پا بذاره: ا

امسال استثنائاً سیزده بدر هوا خیلی خوب بود و ایرانی ها همهء پارک های تورنتو و اطرافش رو اشغال کرده بودن. به من که خیلی خوش گذشت: ا

این هم آخرین ماشین سواری من تو تورنتو: ا

و بالاخره بعد از کنده شدن پوست مامان و بابام تو یکی دو روز آخر، 15 اپریل یعنی 26 فروردین ما به طرف ونکوور پرواز کردیم. مدت پرواز برای من بیشتر از یک ساعت و نیم نبود چون من بقیه سه ساعت و نیمش رو تو بغل مامانم خوابیدم: ا

مدتی هم که بیدار بودم یه کم شیطونی کردم ولی بعد که متوجه شدم اینجا زیاد نمی شه تکون خورد مثل یه آقا نشستم تو صندلی بابایی و یه فیلم سینمایی تماشا کردم و چیریوز خوردم: ا

ولی آخرش دیگه از این کمربنده حوصله ام سر رفته بود و خودم تونستم عید آب خوردن بازش کنم! کاش کمربند کارسیت و کالسکه ام هم به همین شل و ولی بود: ا

راستی آقای داریوش هم با ما هم سفر بودن و داشتن برا کنسرت می رفتن ونکوور. بابایی اصرار داشت که به نظر می آد آقای داریوش شدیداً میل دارن که با من عکس بگیرن ولی خب روشون نمی شه بگن!! برا همین بابایی خودش تو فرودگاه ونکوور من رو برد پیششون و چند تا عکس گرفتیم که البته چون من یه کم ننه من غریبم بازی در آوردم، این دیگه بهترین عکسی شد که بابایی گرفت: ا

به محض رسیدن به هتل من شروع به بررسی و اکتشاف کردم. این کمد با در کشویی و آینه خیلی جالب تر از کمد های خونمون بود که من آخرش هم سر در نیاوردم چه جوری می شد بازشون کرد: ا

چیز های جالب زیادی تو این هتل بود که کنجکاوی من رو تحریک کرده بود و عرق مامان و بابام رو در آورده بود بس که باید دنبالم می دویدن تا من کار خطرناکی نکنم: ا

ولی با این حال این همه تغییربرای من خیلی زیاد بود وآخراش دیگه حوصله ام از این هتله سر رفته بود و اعتصاب غذا کرده بودم و چیزی نمی خوردم: ا

از فردای روزی که رسیدیم مامان و بابا شروع کردن دنبال خونه گشتن. هر روز من دو سه تا چرت کوتاه و بلند تو ماشین می زدم بس که صبح تا شب همش از این سر شهر می رفتیم به اون سر شهر: ا

بالاخره خدا رو شکر که این گل ها دل مامان و بابام رو بردن و اون ها تصمیم گرفتن تا یه آپارتمانی تو یکی از ساختمون های این مجتمع رو اجاره کنن و ما از در به دری نجات پیدا کردیم: ا
آپارتمان رو گرفتیم ولی چون هنوز وسائلمون نرسیده بود آخر هفته رو رفتیم پیش دوستای خوبمون تو شهر نانایمو تو جزیره ونکوور. من برای اولین بار سوار کشتی هم شدم .جاتون خالی خیلی شهر قشنگیه. ما حسابی اونجا بهمون خوش گذشت و من با دانیال کلی بازی کردم. حتی با اسب ها هم گپ زدیم: ا

یه سیل هم دیدیم که داشت مثل ما از هوای خوب و آفتابی کیف می کرد: ا

حالاکه دیگه یه کم جا افتادیم، من هر روز با بابایی می رم بیرون و می گردیم: ا

بعد از رسیدن وسائلمون من دیگه کم کم احساس می کنم که تو خونمون هستم. مخصوصاً که خونه هنوز شلوغ پلوغه و من هر آتیشی که دلم بخواد می سوزونم. کامپیوتر و مخصوصاً کی بورد و ماوسش که از چیز های بسیار مورد علاقه من هستن هر جا که باشن اونجا می شه منطقه مورد علاقه من. اون شرکتی هم که وسایلمون رو آورده, پایه های میز کامپیوتر رو نیاورده و مثل اینکه گمش کردن. البته من که راضیم چون فعلاً کامپیوتر رو میز نهارخوریه و دری هم اینجا نیست تا به روی من بسته بشه! ا

این هم حسن ختام این پست طولانی؛ من با بلوز مامان تنم!! ا

پ. ن. برای دیدن عکس ها در ابعاد بزرگترلطفاً روشون کلیک کنین. ا

بچه ها بهار

2006-03-20T13:25:00.000-05:00

بچه ها بهار

گل ها وا شدند
برفها پا شدند

از رو سبزه ها
از رو كوهسار

بچه ها بهار

داره رو درخت

مي خونه به گوش:ا

پوستين را بكن

قبا را بپوش
بيدار شو، بیدار

بچه ها بهار

دارند مي روند

دارند مي پرند
زنبور از لونه

بابا از خونه
همه پي كار
بچه ها بهار

نيما يوشيج

عید شما مبارک! آ

عکس ها از: ماکرو

آی

2006-03-14T23:59:00.000-05:00

سلام. البته به زبون خودم باید بگم آی (های)!! مامان و بابام خودشون رو دارن هلاک می کنن تا من فارسی یاد بگیرم ولی من از هر زبونی کلمه هایی رو که راحت تره می گم. شما بگین "سلام" راحت تره یا "آی" ؟!!!!!آ

/
راستی من فقط سه هفته دیگه می رم مهد کودک و استعفاءام رو هم دادم چون دیگه باید از اینجا بریم. همونطور که دفعه قبل خبرش رو دادم ما داریم می ریم یه شهر دیگه یعنی ونکوور که فقط 4500 کیلومتر از اینجا فاصله داره! من که خیلی دلم برای دوستام مخصوصاً لورن تنگ می شه...آ

مامان و بابام هم در حال بسته بندی وسایلمون هستن و من هم که حسابی دارم کیف می کنم: آ

دفعه پیش که مامان از شیرین زبونی های من نوشت یادش رفت این یکی رو بگه: بس که مامان و بابام به من گفتن آرمانی اون نه! دیگه من خودم دست پیش می گیرم و وقتی می خوام به چیزی دست بزنم می رم به طرفش یه نگاهی به مامان یا بابام می کنم و می گم اونِّه!! ولی خب بالاخره یه دستی هم به هر چی که هست و ممنوعه می زنم! :) آ

/
راستی من یکشنبه هفته قبل برای اولین بار رفتم سلمونی! البته مامان و بابام قبلاً خودشون هنرنمایی کرده بودن و موهای من رو صفا داده بودن! ولی خب این دیگه اولین سلمونی رفتن رسمی من بود. این عکس ها هم سندش! یه وقت فکر نکنین که قرمزی چشمهام از گریه بوده ها! آ

پنجشنبه 9 مارچ هم تولد بابام بود و ما یعنی من و مامان و بابام سه نفری جشن گرفتیم. روی کیک هم با کم کردن چهل پنجاه تا شمع، یه دونه شمع گذاشتیم تا من بتونم فوتش کنم!! آ

این هم عکسهای مربوط به روز ولنتاین که البته بعداً گرفته شده و قبلاً قولش رو داده بودم. این تاج قلبی رو خاله میترا برام درست کرده بودن و اون یکی هم اولین اثرهنری من که کف دست گل گلی ام رو گذاشتم تو اون بشقاب و بقیه اش رو خاله میترا کمک کردن تا شد اینی که تو عکس می بینین! آ

شیرین زبونی های من

2006-02-14T23:57:00.000-05:00

مرسی بابای یلدا خانم که با اون کامنتشون مامانم رو سر ِ غیرت آوردن تا دیگه انقدر دیر به دیر به روز نکنه! البته مامانم خیلی هم تقصیر نداره چون خیلی سرش شلوغه، آخه ما یه اسباب کشی در پیش داریم که یه کم راه ما رو به ایران دورتر می کنه. تقریباً تا دو ماه دیگه ما از تورنتو می ریم به ونکوور! برا همین مامان وبابام کلی کار دارن که باید تو این دو ماه انجام بدن و مامانم هم زیاد وقت نمی کنه بیاد اینجا و از شیطونی های من بنویسه. ولی بابای فردا کار گذاشتن رو دست ِ مامانم!!آ

الان تقریباً بیشتر از یه ماه می شه که من دو سه کلمه راستکی و معنی دار رو می گم. اول از همه با جیجر (جیگر) شروع کردم! آخه مامانم چپ می ره راست می ره به من می گه جیگر، من هم فکر کردم باید کلمه خوبی باشه برا شروع کردن! بعد از اون کم کم شروع کردم به کیه گفتن و چیه گفتن! از این دو کلمه خیلی خوشم می آد چون از صبح تا شب با همین دو کلمه می تونم هزار تا سوال از مامان و بابام بکنم!! تازه کلی هم کششون می دم و می گم چیییییییییه؟ یا کیییییییییه؟!! مخصوصاً وقتی تلفن که من خیلی دوستش دارم زنگ می زنه، نیمه خواب هم که باشم، کیه گفتن یا چیه گفتن ( که همون "کیه"ست با لهجه زبون مادریم) یادم نمی ره! به جز این ها تازگی ها بای بای گفتن رو هم یاد گرفتم. هر جا که باشیم و بخواهیم خداحافظی کنیم، من دو تا دست هام رو تو هوا تکون می دم و پشت سر هم بای یای می گم انقدر که مغز همه رو می خورم!! البته همیشه هم اینطوری نیست که بقیه جواب ِ بای بای ِ من رو بدن، چون من یاد گرفتم که از هر جا می خواهیم بریم بیرون بای بای کنم و برا همین وقتی می ریم خرید موقع بیرون اومدن از فروشگاه هم هی می گم بای بای ولی هیچ کی جوابم رو نمی ده!!! آ

تا یادم نرفته بگم که یه چیزی رو هم از دوستام تو مهد کودک یاد گرفتم، اون هم اینه که وقتی یه خرابکاری می کنم یا یه چیزی از دستم می افته می گم ا ُ ا ُ یا آ آ که فکر می کنم خیلی به درد می خوره چون مامان و بابام خنده شون می گیره و خرابکاری ِ من یادشون می ره!! :) آ

تو این چند وقته فقط شیرین زبونی نکردم، کلی شیرین کاری هم یاد گرفتم. یکیش همونه که ما بهش می گیم بزن قَد ِش! و اینجا بهش می گن گیو می ا ِ فایو. این رو هم مربی مون میترا جون یادم داده ولی بعدش بابام نسخه فارسیش رو هم یادم داد. یه کار ِ دیگه هم که بلدم هیس گفتنه. البته هیس گفتن ِ من یه کم با بقیه فرق داره چون انگشت ِ اشاره ام رو می ذارم رو دماغ مامان و بابام و بهشون می گم:"هیس س س س س"!آ

این هم آخرین و جدید ترین شیطونی، پا تو کفش (دم پایی) بزرگ تر ها کردن: آ

راستی یه چیز مهم یادم نره، من دیگه شب ها قبل از خواب مسواک می زنم. البته مامانم این کار رو وقتی که من ده ماهه بودم شروع کرد، با یه مسواک مخصوص نی نی کوچولو ها که بیشتر شبیه انگشت دونه بود. ولی حالا که دیگه کلی آقا شدم، دیگه مسواک راستکی دارم و به هیچ وجه هم حاضر نیستم که این کار رو مامانم بکنه! خودم مسواک رو می گیرم دستم و با کلی ادا و اطوار و دالی موشه و ... مسواک می زنم: آ

گاهی هم در حال مطالعهء ؟! کتاب های مامان و بابام این کار رو می کنم!!: آ

راستی ولنتاینتون هم مبارک! من امروز تو مهد کودکمون اولین کاردستی ام رو با کمک مربی مون درست کردم که چند تا قلب قرمز هم وسطش داره. حالا حتماً مامانم عکسش رو می ذاره اینجا. به جز اون امروز من و دوستام کلی هم رقصیدیم و کیف کردیم! آ

چهارده ماهگی

2006-01-21T23:55:00.000-05:00

سلام! بالاخره بعد از سه هفته که ما یعنی من و مامانم یکی دو بار مریض شدیم و گرفتاری های دیگه، چهارده ماهه شدن ِ من بهانه ای شد تا مامان آخرشبی با چشم های نیم باز اینجا رو به روز کنه و این بشه اولین پست من تو سال ِ جدید یعنی 2006. راستی سال ِ نو میلادی تون هم با کلی تاخیر مبارک باشه! آ

برای اینکه مامان یه وقت خواب آلو خیلی چرند و پرند ننویسه، یه عکس من رو که همین امروز گرفته گذاشت اون بالا و یه سری عکس های دیگه که تو چند هفته قبل گرفته شده رو تا خیلی قدیمی نشدن گذاشته اینجا، شاید بشه اسمش رو گذاشت " گزارش مصور شیطونی شماره 2" ! حالا حتماً مامانم بعداً سر ِ فرصت بیشتر از شیطونی های من می نویسه. آ

با تلفن ِ مرحوممون که من از بس باهاش ور رفتم خراب شد. انقدر تلفن بازی رو دوست دارم که حتی موقع بیرون رفتن هم تا آخرین لحظه رو استفاده می کنم! این داستان رو هم که حتماً میدونین!!! آ

یکی دیگه از علائق من یعنی آشپزی!! آ

مامان و بابام فقط کار ِ خودشون و من رو سخت می کنن چون من که در هر صورت راه خودم رو به طرف گلدون های اون طرف ِ میز پیدا می کنم!!! آ

این هم لپ تاپ قراضه و بیچاره مامانم که من گاهی جفت پا می رم روش!! آ

عکس ِجدید مورد علاقه مامانم. آ

باز هم ملاقه به دست در حال ِ ورانداز کردن ِ خودم!! آ

این هم آقا شیره که من تو یه حرکت پشتش رو به خاک مالیدم!! آ

این هم با ماشینم که هدیه خاله شهره بود برا تولدم. آ

باز هم با تلفن! این یکی هنوز سالمه! آ

و باز یه تلفن ِ دیگه! اگه گفتین اون شیشه کوچولو که دستمه چیه ؟؟ ! آ

بدون ِ شرح ! آ

سفرنامه نانایمو

2006-01-07T00:45:00.000-05:00

دکترمیمون

2005-12-30T22:58:00.000-05:00

نقل اول - تو این یکی دو هفته هی یادم می رفت بگم که من کلمه "بابا" رو هم یاد گرفتم و چون خیلی از تلفظش خوشم می آد، از همون صبح اول وقت که بیدار می شم بابا بابا می کنم تا شب! مامانم هم یه کمی حسودیش می شه چون دیگه "مامان" گفتن یادم رفته و فقط وقتهایی اون رو صدا می زنم که کارم گیر افتاده و حسابی مامان رو لازم دارم!! آ

نقل دوم - بابایی از وقتی که من تو دل مامانم بودم من رو میمون صدا می زده تا همین الان! بعضی وقتها هم می گه دکتر آخه اصلاً بابام عادتشه بچه ها رو دکتر صدا بزنه! انقدرهم این کار رو ادامه داده تا بقیه هم براشون عادی شده که من رو میمون یا دکتر صدا بزنن!! آ

هفته پیش مامان داشت با لپ تاپ قراضه اش کار می کرد که من سر رسیدم و شروع کردم به ور فتن با دکمه هاش. مامان برای اینکه حواس من رو پرت کنه با انگشت این عکس من رو که روی صفحه کامپیوتر بود نشون داد و پرسید: آرمانی، این میمونه کیه؟ و من بلا فاصله: بابا!!!!!!!:)) آ

به یاد بچه های بم

2005-12-26T23:01:00.000-05:00

درست دو سال پیش یه همچین روزی وقتی که هنوز من پا تو این دنیا نذاشته بودم، زلزله ای که من درست نمی دونم چیه تو شهر بم که من درست نمی دونم کجای ایرانه اومد و تعداد خیلی زیادی از بچه های اونجا جونشون رو از دست دادن، تعداد خیلی زیادی هم مامان باباهاشون رو... من و خیلی بچه های دیگه شاید خیلی خوشبخت باشیم که معنی جون ازدست دادن و مامان و بابا از دست دادن رو هم درست نمی دونیم. هر چی هست هیچ چیزِ خوبی به نظر نمی آد باشه... مثل اینکه خیلی هم کاری از دستمون بر نمی آد. فقط مامان گفت که اینجا یادی ازشون بکنیم... همین! آ

اولین دیدار رسمی من با سَنتا

2005-12-21T23:04:00.000-05:00

شنبه گذشته روز ِ نسبتاً مهمی بود. من برای اولین بار با سَنتا (یا همون پاپا نوئل) ملاقات کردم. البته مامان و بابام هم اولین بارشون بود که سنتا رو از نزدیک می دیدن!! آخه وقتی اونا کوچولو بودن تو ایران سنتا منتا نداشتن و جاش حاجی فیروز داشتن که می گن خیلی باحال تر از سنتاست! چون نزدیک عید نوروز که می شه یه دایره زنگی می گیره دستش و می زنه و می رقصه ولی این آقا سنتائی که من دیدم اصلاً حال و حوصله تکون خوردن نداشت!! از کل قیافه اش هم فقط دو تا چشم و یه دماغ بیرون بود. این هم عکس یادگاری ما: آ

یکی دیگه از دلائل مهم بودن روز شنبه این بود که من برای اولین بار پلو خورشت راستکی اون هم قورمه سبزی خوردم. خوردن که چه عرض کنم، با ضربه های محکمی که با کف دستم کوبیدم رو میز، اون یه ذره پلو خورشت تجزیه شد به ذرات ریز برنج، سبزی، لوبیا و گوشت! در ضمن نصف آشپزخونمون هم قورمه سبزی ای شد!! آ

این هم آخرین آتیش سوزی من اون روز! چک کردن ای میل هام با کی بورد خودم که رو میزه. یه وقت فکر نکنین که کی بورد راستکیه اونیه که به مانیتور تکیه داده ها!! آ

راستی شب یلداتون هم مبارک باشه! من هم امروز درست سیزده ماهه شدم :) آ

وجه مشترک

2005-12-13T22:36:00.000-05:00

عکس این هاپو کوچولو رو گذاشتم اینجا چون هم خیلی نازه و هم اینکه علائق مشترکی با من داره و من کاملاً درکش می کنم! آخه من هم علاقه شدیدی به دم پائی دارم و هر جا که تو خونه دم پائی گیرم بیاد و در ضمن چشم مامان و بابام رو دور ببینم، می شینم به خوردن و لیس زدنش!!! آ

این هم عکس یلدا خانم گل که همین دیروز به این دنیا پا گذاشته. اگه دوست دارین قصه اش رو بخونین روی عکسش کلیک کنین: آ

راستی بعضی دوستان غیر وبلاگی گفته بودن که مطمئن نیستن چه جوری باید از این نظردونی استفاده کنن. شما مجبور نیستین که به عنوان بلاگر پس ورد وارد کنین، فقط کافیه که " آدر" رو انتخاب کنین و بدون وارد کردن وب پیجی در این قسمت بعد از نوشتن نظرتون دکمه پابلیش رو فشار بدین، همین! به هر حال ممنون از همه دوستانی که به اینجا سر میزنن چه با "نظر" چه بی "نظر"! :) آ

اولین قدم ها

2005-12-07T22:10:00.000-05:00

بالاخره بعد از یه هفته تلاش بی وقفه! و برداشتن یه قدم امروز و دو قدم فردا، من امروز تونستم مسافت قابل توجهی رو طی کنم! مامان که خیلی ذوق زده شده بود هول هولکی دو سه تا عکس گرفت که خیلی هم خوب از آب در نیومدن - احتمالاً از شدت ذوق زدگی دستش لرزیده - و یه کم تار شدن. ولی در عوض این لحظه تاریخی ثبت شده!! البته خودم هم کمتر از مامان دوق زده نبودم، کلی عجله داشتم که برسم اون سر ِ هال: آ

اعتماد به نفس رو می بینین! انگار نه انگار که همین سه دقیقه پیش شروع کردم به راه رفتن :)آ

راستی قول داده بودم که عکس هم کلاسی هام رو هم بذارم اینجا. این یکی من هستم با نَنو و لور ِن: آ

این هم با لور ِن و مَدیسن: آ

حتماً اینجا یه سری بزنین ببینین که اروند چقدر قشنگ سالگرد عروسی مامان و باباش رو نوشته. حالا من اگه بخوام یه همچین کاری بکنم، سالی چهار پنج بار باید راجع به این موضوع بنویسم!! حتماً بعداً می نویسم چرا! آ

باز هم مهمونی

2005-12-06T22:21:00.000-05:00

نه بابا اشتباه نکنین، عکس های بالا مهد کودکم نیست. مهمونی تولد موناست! این جشن تولد رو یه جایی گرفته بودن به اسم ِ "کیدیز کورنر" که پر از اسباب بازی بود و حسابی به من و بقیه بچه ها خوش گذشت:) آ

و اما یه کمی از مهد کودکم براتون بگم: اینجا به مهد کودک می گن "د ِی کِئر" ولی یه جور دیگه ش هم هست که بهش می گن "هوم د ِی کِئر" که در واقع یه خونه معمولیه و اونجا حد اکثر از پنج تا بچه نگهداری می کنن. من یه " هوم د ِی کئر"ی می رم که به جز من سه تا بچه دیگه هم هستن. مَدیسن که دو سالشه، نَنو که برادرشه و سه سال و نیمه شه و لورِن که اون هم تقریباً دو سالشه. خلاصه من کوچیک کوچیکشونم! ولی یه وقت فکر نکنین که سرم کلاه می ره ها. همین دو سه روز پیش بود که خانم مربی مون میترا جون برای مامان تعریف کردن که من چه جوری با لب و دهنم شروع کردم به سروصدا در آوردن (به قول بابام سوت بلبلی زدن) و بقیه بچه ها به تقلید از من همگی شروع کردن به درآوردن ِ اون سر و صدا ها!! خلاصه هیچی نشده رئیس بازی رو یاد گرفتم! آ

مامان و بابام اصرار داشتن که من رو جایی بذارن که ایرانی باشن چون من بیشتر ساعات روز رو اونجا هستم و اون ها می خواستن که هر چه بیشتر فارسی به گوش من بخوره تا انگلیسی. مامان و بابام فکر می کنن که من در هر صورت انگلیسی و فرانسه رو وقتی برم مدرسه یاد می گیرم و بیشتر نگران اینن که فارسی رو خوب یاد نگیرم. میترا جون هم تا جایی که بشه و وقت هایی که فقط با خود من حرف می زنن نه همه بچه ها باهام فارسی حرف می زنن. البته مثل اینکه این به نفع دوستام هم شده چون اون ها الان تقریباً تواین دوهفته چند کلمه فارسی مثل توپ و دس دسی و این ها رو یاد گرفتن!! آ

حالا حتما ًبه زودی با دوستام هم عکس می گیرم و می ذارم اینجا :) آ

تشکر

2005-11-27T23:24:00.000-05:00

خیلی خیلی ممنون از همه دوستان که اولین تولد من رو تبریک گفتن. مخصوصاً پدر عزیز اروند گل که به همراه دوستانشون اولین نظردونی وبلاگ من رو پُر و پیمون کردن و صفا دادن. همینطور ممنون از بقیه دوستان که ای میل رو باز به این نظردونی ترجیح دادن؛ مرسی خاله نازی، خاله نیلوفر، عمو عباس، خاله رکسانا، خاله رضوان، خاله سولماز، عمو محمد، خاله لیلا برای ای کارت ها و ای میل های قشنگ شون. مامان بزرگ ها، دائی ها، عمو و... هم که همه ایران هستن جای خودشون رو دارن.آ

بابای فردا لطف کرده بودن و سراغ من رو گرفته بودن؛ گفته بودن که من حتماً سرم گرم ِ باز کردن کادوها و این حرف هاست که پیدام نیست! راستش من اصلاً جشن تولد اونجوری نداشتم، چون از یکی دو روز قبل از تولدم سرما خوردم و حالم زیاد خوب نبود وهنوز هم خوب ِ خوب نشدم. حتی مهد کودک رو هم با یه روز تاءخیر شروع کردم. برای همین مامان و بابام یه کیک کوچولو گرفتن تا خودمون سه نفری اون شب رو جشن بگیریم. این هم اون کیکه!: آ

من هم که اصلاً حال و بالی نداشتم به زور ِ مامانم پشت ِ این میز کوچولو واایستادم تا عکس بگیرم: آ

امروز دیگه تقریباً بعد از یه هفته من حالم بهتر بود و رفته بودیم مهمونی ای که از طرف شرکت بابام برای بچه ها گرفته بودن. این مهمونی به مناسبت کریسمس بود (آخه اینجا از یه ماه مونده به کریسمس این مهمونی های جمعی رو می گیرن تا بعدش مردم به خرید های سال نو و مهمونی های خانوادگی شون برسن). خیلی خوش گذشت، جاتون خالی. یه خانم مو صورتی هم اونجا بود که با بادکنک های باریک برای بچه ها حیوونات و کلاه های بامزه درست می کرد: آ

من هم با مامان صف واایستادم و این خانم برام یه کلاه درست کرد. بعدش هم بغلم کرد، ولی من با اینکه خانمه خیلی مهربون بود، نمی دونم چرا یه کم ترسیده بودم و دلم می خواست زودتر برم بغل مامانم!آ

این هم اون کلاه فضایی!!آ

از اول هفته قبل دیگه مامان برگشته سر ِ کار و خیلی وقت نمی کنه به این خونه برسه، خلاصه اگه من تند تند اینجا پیدام نشد همش تقصیرِ مامانه! :) آ

یک سالگی

2005-11-21T02:03:00.000-05:00

امروز* درست سیصد و شصت و پنج روزه که من پام رو گذاشتم تو این دنیا، ولی انگار همین دیروز بود که داشتم گریه می کردم که چرا من رو ازاون جای گرم و نرم آوردن بیرون! درسته، یه سال گذشت. دیگه من فقط یه نی نی کوچولو یا به قول اینجایی ها یه بِِیبی نیستم؛ من یه آقا پسرم! اگه این ع ک س ه ا م روبه ترتیب نگاه کنین، حرفم رو باور می کنین. الان از عکس اولی دوازده ماه و از عکس آخری یه ماه بزرگ ترم. تازه از این موقع که شونزده ماه ونیم بزرگ ترم! با این حال هنوز این عادت رو ترک نکردم و بعضی وقت ها انگشت شستم رو می مکم، با آقا بودن که مغایرتی نداره، داره؟!!آ

تواین یه سال خیلی چیزا رو فهمیدم ویاد گرفتم؛
فهمیدم که اگه سرم بنگ بخوره جایی و درد بگیره، بهترین چیزی که می تونه اون رو خوب کنه بوس های مامانه؛
یاد گرفتم که اگه مامان و بابا رو ناراحت یا عصبانی کنم، چه جوری با نشستن و دس دسی یا سرسری کردن زود از دلشون درآرم؛
یاد گرفتم که به یه چیزایی نباید دست بزنم ولی اگه اینجوری دست بزنم بقیه رو خوشحال هم می کنم؛
فهمیدم که خونمون بهترین جای دنیاست و اون جاست که من کلافه نمی شم و راحت می خوابم؛

و خیلی چیزهای دیگه که الان یادم نمی آد...آ

تواین دوازده ماه فقط دو ماه اش رو با مامان ایران بودم. خیلی خوش گذشت؛ همه فامیل هامون رو دیدم و اون ها همه خیلی با من خوب ومهربون بودن. یه سفرشمال هم رفتیم که خییییییلی خوب بود. من اونجا برای اولین بار با دریا آشنا شدم چون قبل از سفربه ایران اینجا هنوزهوا برای رفتن کناردریا سرد بود.آ

از وقتی به دنیا اومدم، همیشه پیش ِ مامان بودم ولی مامان دیگه باید برگرده سر ِ کار و من هم ازفردا می رم مهد کودک. اولش شاید زیاد خوشم نیاد ولی مامان می گه که جای خوبیه و من می تونم با بچه های دیگه بازی کنم وکلی چیز یاد بگیرم.آ

درسته که من یه فقط یه سالمه ولی وبلاگم تقریباً چهار ماه از من بزرگتره. اون موقع که مامان این وبلاگ رو درست کرد، اصلاً فکرش رو نمی کرد که یه روزی اینجا مشتری هم داشته باشه و کسی قصه های من رو بخونه. اما حالا که دیگه دوستان مامان و بابام که همه خاله ها و عموهای عزیزمن تو همه جای این دنیای گرد و قلنبه هستن، گاهی می آن اینجا و سر می زنن، لطف می کنن و با ای میل درباره شیطونی ها، خرابکاری ها، شیرین کاری های من نظر می دن؛ مامان می گه شاید بهتر باشه که این نظردونیِ رو باز بذاریم تا این دوستان به زحمت نیافتن ای میل جداگانه برام بزنن.آ

ا*البته با این داستان سال کبیسه بازی و این حرف ها (یعنی پارسال که من به دنیا اومدم)، طبق ِ تقویم ایرانی فردا روز تولدمه.آ

سخنرانی های من

2005-11-15T12:20:00.000-05:00

مدتیه که می خوام در مورد کلماتی که به زبون می آرم و سخنرانی هایی که می کنم اینجا بنویسم، ولی بازی کردن و شیطونی مجال ِ این کار رو نمی ده!! مامان می گه این ها رو باید اینجا بنویسیم تا بمونه چون بعداً ممکنه یادمون بره.آ

مامان یادش می آد که من وقتی چهار پنج ماهه بودم، گاهی "ماماماما..." می گفتم ولی اون موقع نمی دونستم که این اصلاً معنی ای هم داره یا نه. ازاون موقع من همینطور صداهای مختلفی از خودم در می آرم که احتمالاً تو هیچ کدوم زبون های دنیا معنی خاصی نداره. بابام می گه شاید به سری لانکایی نزدیک باشه!! خلاصه با تمرین این صداهای تکی کم کم تونستم بعضی کلمه ها رو با صداهای ترکیبی درست کنم و بگم. مثلاً الان یکی دو ماهی می شه که بعضی وقت ها با صدای بلند تقریباً می زنم زیر ِ آواز و می گم:"لی غا، لی غا، لی غا، لی غا..." چون "ق"اش رو مثل ِ عرب ها غلیظ تلفظ می کنم، مامان اینجوری تایپش کرده! خلاصه این "لی غا، لی غا" کم کم تبدیل شد به "دی غا، دی غا" و گاهی هم "دی گا دی گا"! این زبونی که من حرف می زنم کلمه های دیگه ای هم داره مثل ِ: "د َ د َ د َ د َ..." و" دِی دِِی دِِی دِِی...". حالا این ها فعلاً معلوم نیست معنی شون چیه ولی کم کم تبدیل می شن به یه سری کلمه های فارسی، انگلیسی یا فرانسه که من قراره یادشون بگیرم. البته مامان و بابام برا من دو تا زبون دیگه هم تو لیست شون دارن که یاد بگیرم: ترکی و کردی! راستی تا یادم نرفته بگم که همه چیز هایی هم که من می گم بی معنی نیست، یه کلمه مهم رو من خیلی خوب و روون می گم و اون اینه؛ "مامان".آ

اولین تماس تلفنی مهم من

2005-11-10T11:05:00.000-05:00

امروز صبح که طبق معمول من مشغول ِ بازی بودم، مامان فکر کرد بشینه یه چند صفحه کتاب بخونه - اگه من بذارم و ورق هاش رو مچاله نکنم! - مامان همینطور که تو چند متری ِ من کتاب می خوند، می شنید که من در تلاشم به چیزی برسم و ظرف چند ثانیه متوجه شد که من داشتم سعی می کردم گوشی ِ تلفن رو که بالای میز و جایی گذاشته شده بود که قرار نبوده دست ِ من بهش برسه، برداشته ام و تازه خیلی خوشحال و فاتحانه نشسته ام که باهاش بازی کنم! تا مامان از جاش بلند بشه و بیاد ببینه من چی کار می کنم - که همه این ها چند ثانیه بیشتر طول نکشید - من شش رقم رو وارد کرده بودم و این وسط ها دکمه تاک رو هم فشار داده بودم. مامان تا شماره رو دید رنگ از روش پرید؛ چون سه رقم اولی که من وارد کرده بودم 911 بود، یعنی شماره پلیس، آتش نشانی و اورژانس تو کل ِ آمریکای شمالی!!!آ

خلاصه مامان بلافاصله گوشی رو گرفت و شنید که یه خانمی اونور ِ خط هی داره سعی می کنه که با ما حرف بزنه و ببینه مشکل چیه! تا مامان گفت بله، خانمه مجال نداد و آدرس خونمون رو با مامان چک کرد. مامان هم کلی عذرخواهی کرد و براش توضیح داد که موضوع چی بوده. خانمه هم گفت که اشکالی نداره ولی اون موظفه آدرس رو چک کنه و به اداره پلیس گزارش بده که شماره اشتباهی گرفته شده. نیم ساعت بعد که دیگه مامان فکر می کرد همه چی به خوبی و خوشی تموم شده، زنگ در خونمون رو زدن و من تو بغل مامان رفتیم که در رو باز کنیم. یه دفعه دیدیم یه افسر پلیس غول تشن با یه عینک ِ خیلی دودی واایستاده جلومون!! پرسید که آیا ما به پلیس زنگ زدیم و مامان هم داستان رو گفت. آقا پلیسه هم یه نگاهی به من کرد و لبخند زد و گفت اوکی، ولی ما با این حال موظفیم که حتماً بیاییم و مطمئن بشیم که مشکلی نیست.آ

نتیجه اخلاقی: بی خودی برای بچه هاتون تلفن اسباب بازی - هر چقدر هم که شبیه راستکیش باشه - نخرید، چون بچه ها الکی رو از راستکی خوب تشخیص می دن :) آ

گزارش مصور شیطونی

2005-11-04T14:26:00.000-05:00

آهای یکی این پنجره رو باز کنه! می خوام برم بیرون بازی کنم.آ

خُب این هم بالاخره کشوی سوم!آ

زود باش مامان عکستو بگیر می خوام برم، کلی کار تو این آشپزخونه دارم!آ

بذارین ببینم این قفله چه جوری باز می شه؟

گفتم دستم به همه جا می رسه، هیچ کی باورش نشد!آ

تاریخ عکس ها: 30 اکتبر 2005

محبت ِ زیادی

2005-10-25T23:05:00.000-04:00

هر چی به مامان می گم انقدر من رو نچلون و با سر و کله ام ور نرو، به خرجش نمی ره. می ترسم آخر و عاقبتم مثل این بچه میمونه بشه!!! آ

مرسی خورشید خانوم برای لینک این خبر بامزه!آ

آرزو بر مامان ها عیب نیست

2005-10-21T12:36:00.000-04:00

بذارید ببینم درس ِ امروزم چی بود. ا ِ ... اصلاً آدم رو هول می کنن. همینجور دوره ام کردن و عکس می گیرن... مگه تا حالا پیانیست ندیدین؟! بابام هم که دودستی دست و پام رو چسبیده که نیافتم. بابا من دیگه نشستن بلدم، ایران بودم یاد گرفتم. اصلاً ذوق آدم رو کور می کنن. چی می خواستم بزنم... آهان، یادم اومد؛ آهنگ ِ این شعر رو:آ

یکی بود یکی نبود

زیر گنبذ کبود

لخت و عور تنگ غروب سه تا پری نشسّه بود

زارو زار گریه می کردن پریا

مث ابرای باهار گریه می کردن پریا

گیسشون قد کمون رنگ شبق

از کمون بلند تَرَک

از شبق مشکی تَرَک

روبروشون تو افق شهر غلامای اسیر

پشتشون سرد و سیا قلعهء افسانهء پیر

از افق جرینگ جرینگ صدای زنجیر می اومد

از عقب از توی برج نالهء شبگیر می اومد

پریا! گشنه تونه؟

پریا! تشنه تونه؟

پریا! خسّه شدین؟

مرغ پر بسّه شدین؟

چیه این های های تون؟

گریه تون وای وای تون؟

پریا هیچی نگفتن، زار و زار گریه می کردن پریا

مث ابرای باهار گریه می کردن پریا

پریای نازنین

چه تونه زار می زنین؟

توی این صحرای دور

توی این تنگ غروب

نمی گین برف می آد؟

نمی گین بارون می آد؟

نمی گین گرگه می آد می خوردتون؟

نمی گین دیبه می آد یه لقمه خام می کندتون؟

نمی ترسین پریا؟

نمی آین به شهر ما؟

شهر ما صداش می آد، صدای زنجیراش می آد

...

دنیای ما قصه نبود

پیغوم سر بسّه نبود

دنیای ما عیونه

هرکی می خواد بدونه

دنیای ما خار داره

بیابوناش مار داره

هرکی باهاش کار داره

دلش خبر دار داره

دنیای ما بزرگه

پر از شغال و گرگه

...

دنیای ما همینه

بخواهی نخواهی اینه

...

حالا از شوخی گذشته (شعر رو نمی گم ها...) مامانم خیلی دوست داره که من به موسیقی علاقه مند بشم و بتونم پیانو یا ویلون رو خوب یاد بگیرم. آرزوئه دیگه... من هم سعی ام رو می کنم که برآورده اش کنم. خُب فعلاً تا بعد، روز و شب همه تون خوش. آ

راستی من امروز درست یازده ماهه شدم. من و مامان یه ماهه دیگه می تونیم با هم خونه باشیم. بعدش مامان می ره سر ِ کار و من هم می رم مهد کودک :) آ

روی پای خودم

2005-10-16T13:11:00.000-04:00

الان دیگه یه چند روزیه که من می تونم رو پای خودم وایستم! البته اینم یواشکی بگم که با کمک. هر میز و کشو و وسیله ای که گیرم بیاد ازش می گیرم و بلند می شم وامی ایستم رو پاهام. خیلی خوبه، کم کم دارم به همه چیز تو خونه مسلط میشم و دستم به خیلی چیزا می رسه که قبلاً نمی رسید! هر چند که مامان و بابام زیاد چیزای دندون گیری نذاشتن که بمونه و بیشتر چیزا رو جمع کردن :( ولی خُب یه چیزائی مثل تلویزیون و ضبط رو دیگه نمی تونن کاریش کنن :) تلویزیون که خیلی باحاله و من کلی از ور رفتن باهاش کیف می کنم. دستگاه ضبط هم خیلی سرگرم کننده است، تازه چون مامان و بابام کمتر باهاش کار دارن، وقتی می رم سراغش زیاد کاری به کارم ندارن. من هم با همه دکمه هاش ور می رم - اصلاً من از چیزائی بیشتر خوشم می آد که پر از دکمه باشن و من هی فشارشون بدم - و هی در ِ جای نوار کاست و سی دی رو باز و بسته می کنم. نتیجه اینکه دیروزبابام پستونکم رو که یکی دو روزی بود گم شده بود، تو همون جای نوار کاست ضبط پیدا کرد!آ

آدم بزرگ ها

2005-10-08T21:55:00.000-04:00

به می‌خواره که صُم‌بُکم پشت يک مشت بطری خالی و يک مشت بطری پرنشسته بود گفت: -چه کار داری می‌کنی؟ می‌خواره با لحن غم‌زده‌ای جواب داد: -مِی می‌زنم

شازده کوچولو پرسيد: -مِی می‌زنی که چی؟

می‌خواره جواب داد: -که فراموش کنم

شازده کوچولو که حالا ديگر دلش برای او می‌سوخت پرسيد: -چی را فراموش کنی؟

می‌خواره همان طور که سرش را می‌انداخت پايين گفت: -سر شکستگيم را

شازده کوچولو که دلش می‌خواست دردی از او دوا کند پرسيد: -سرشکستگی از چی؟

‌می‌خواره جواب داد: -سرشکستگیِ می‌خواره بودنم را

اين را گفت و قال را کند و به کلی خاموش شد. و شازده کوچولو مات و مبهوت راهش را گرفت و رفت و همان جور که می‌رفت تو دلش می‌گفت: اين آدم بزرگ‌ها راستی‌راستی چه‌قدرعجيبند! ش

دالی موشه

2005-09-26T11:59:00.000-04:00

اینجوری دل می برم و خرابکاری هام رو جبران می کنم! آ

اولین خرابکاری

2005-09-21T10:54:00.000-04:00

الان دیگه تقریبا یه هفته می شه که من کاملا چهار دست وپا می رم و هر جای خونه که دلم بخواد سرک می کشم! البته هرجا که مامان و بابام جلو راهم حصار نکشیده باشن! یکی از چیزایی که من خیلی دوست دارم باهاش وربرم، دستگاه ویدیومونه! البته تلویزیون هم چیز ِ جالبیه؛ مخصوصا وقتی که بابام داره اخبار تماشا می کنه، خیلی کیف داره با دکمه هاش بازی کنم و کانال ها رو عوض کنم! خُب وقتی دستگاه کنترل از راه ِ دور رو که من خیلی دوستش دارم بهم نمی دن، من هم مجبورم از دکمه های خود ِ تلویزیون استفاده کنم! خوشبختانه تلویزیون هم نه تو جیب جا می شه و نه می تونن رو هر بلندی دیگه ای بذارن! دستگاه ویدیو هم که خیلی باحاله، به اون وصله و کاریش نمی تونن بکنن! :) آ
همین چند روز پیش که مامانم پای تلفن بود، از فرصت استفاده کردم و رفتم سراغ دستگاه ویدیو. مامان البته بالای سرم بود و می دید که من دارم با دکمه هاش بازی می کنم ولی اصلا فکرشم نمی کرد که من بتونم کاری بکنم که مامان و بابام باید کلی دفترچه راهنما رو زیر و رو کنن تا بتونن انجامش بدن!! بله؛ دو دقیقه نشده بود که مامان متوجه شد دستگاه داره ضبط می کنه!! حالا اگه توش خالی بود اشکالی نداشت، نوار ویدیوی خودم (از تولد تا دو ماهگیم) توی اون بود و من با این کار تونسته بودم دو سه دقیقه برفک خوشگل وسط فیلم ضبط کنم! :) این هم قیافه مامانم :( خلاصه اگه کار ِ ضبط و این حرفا داشتین، تا مهد کودک نرفتم و سرم شلوغ نشده، بگین حتما براتون انجامش می دم!! آ

مدل سربازی

2005-09-16T15:45:00.000-04:00

این دسته گلی بود که مامان و بابام دو سه هفته پیش به آب دادن! اصلا قرار نبود موهای من انقدر کوتاه بشه که به قول دائی هام انگار قراره برم سربازی. ولی خُب از دست مامان و بابام در رفت و من رو این شکلی کردن! اعتراضهای زیادی مخصوصا از طرف مامان بزرگم و دائی هام شد، حتی می خواستن یه پتیشن جمع کنن و به یونیسف شکایت کنن (عکس "قبل و بعد" رو هم دائی فرهاد تهیه کرده). ولی وقتی مامان و بابام اظهار پشیمونی کردن، اونها هم از این کار منصرف شدن! خلاصه با این موی کوتاه (تقریبا کچل!) انگار که من کلی بزرگتر شدم . مجبورم ژست آدم بزرگها رو به خودم بگیرم. شما رو به خدا این دو تا عکس بالا رو مقایسه کنین، راست نمی گم!؟ :) آ

مهد کودک

2005-09-13T23:32:00.000-04:00

امروز من و مامان رفتیم دو جا برای مصاحبه با دو تا خانم که از بچه ها نگهداری می کنن تا ماماناشون برن سر ِ کار. آخه مامان دو ماه ِ دیگه برمی گرده شرکتشون و باید تا اون موقع یه جائی رو پیدا کنه تا من رو نگهدارن. با اینکه مامان کلی سفارش کرده بود که پسر خوبی باشم و شیطونی نکنم، آخرش از دستم راضی نبود و می گفت با این وضعیت هیچ کس حاضر نمی شه من رو نگهداره! البته من خیلی دلم می خواست به سفارش مامان عمل کنم، ولی تا چشمم به بچه ها و اسباب بازیها افتاد، همه چی یادم رفت و حسابی آتیش سوزوندم! به چیزائی ور رفتم که خانمه می گفت تا حالا هیچ بچه ای سراغشون نرفته! خُب آخه گناه من چیه که اون بچه ها به اندازه کافی کنجکاو نیستن!!به هر حال حالا باید دعا کنیم که از من خوششون اومده باشه و قبولم کنن! مامان عصبانیتش خوابیده و می گه "دلشون بخواد"! :) آ

کی بورد ِ من

2005-09-12T11:12:00.000-04:00

بالاخره بعد از کلی تلاش (از نظر خودم) و لات و لوت بازی (از نظر بابام) تونستم به هدفم برسم و یک عدد کی بورد تر و تمیز جهتِ ور رفتن، انگولک کردن و خرابکاری ازبابام گرفتم. انقدر به سر و کله کی بورد ِ بابائی کوبیدم و نذاشتم کار کنه تا بالاخره راضی شدن یه کی بورد اضافه که تو کمد داشت خاک می خورد رو بدن به من. البته من هم دو سه روزی بهش ور رفتم و وقتی فهمیدم که سیمش به هیچ جا وصل نمی شه جز دهن خودم (آخه من همه چیز رو با دهنم امتحان می کنم)، ازش خسته شدم و دوباره رفتم سراغ کی بورد بابائی که به یه صفحه تلویزیون کوچولو وصله و باهاش می شه به همه جای دنیا سر زد. خلاصه شاید فقط ده ماهم باشه ولی شیره نمی شه سرم مالید! :) آ

اولین دندون

2005-09-05T17:04:00.000-04:00

سلام، دور از جون شما یه دو هفته ایه که من یه کم سرما خوردم و هی سرفه و عطسه می کنم. تازه دو سه روزی هم یه کم تب داشتم که اون دیگه خوب شده. فعلا دارم آنتی بیوتیک می خورم تا خوب ِ خوب بشم. برا همین هم یه کم غیبتم اینجا طولانی شد. ولی چون این خبر مهم رو نمی شد اعلام نکرد؛ اومدم بگم که بالاخره من دیروز بعد از نه ماه و چهارده روز اولین دندونم رو به سلامتی در آوردم! مامان و بابام دیگه کم کم داشتن نگران می شدن و تو فکر ِ یه دست دندون مصنوعی به عنوان کادوی تولد یه سالگیم بودن!! ولی من دیروز نشون دادم که اصلا جای نگرانی نبود. مامانم هر روز یه نگاهی به لثه هام می کرد ببینه خبری شده یا نه. حالا عدل همین دیروز چون سرش شلوغ بود، وقت نکرده بود اینکارو بکنه. من هم هی با زبون ِ بی زبونی می خواستم بهش بگم نمی شد تا اینکه تو یه فرصت مناسب تا مامان اومد نزدیک، دستشو تو هوا قاپ زدم و گاز گرفتم که یه هو مامان احساس کرد یه چیزی مثل یه سوزن ریز رفت تو دستش و یه دفعه با خوشحالی بلند به بابام گفت که "دندونش"!!!! خلاصه که همه یه نفس ِ راحت کشیدن که دیگه احتیاجی به دندون مصنوعی و این حرفا هم نیست!! :) آ

نُه ماهگی

2005-08-23T11:03:00.000-04:00

پریروز من نه ماهم تموم شد. دیگه کم کم دارم تنبلی رو می ذارم کنار و سعی می کنم که چهار دست و پا برم! هنوز راحت نمی تونم رو زانوهام وایستم ولی ژستش رو می تونم بگیرم! تا چند روز دیگه مامان و بابام باید کار و زندگیشون رو ول کنن و راه بیافتن دنبال ِ من!آ

چند روزیه که یه بازی جدید هم یاد گرفتم؛ تا قبل از این بقیه با من دالی موشه می کردن، حالا دیگه من خودم یاد گرفتم که دستامو بذارم رو چشام و با بقیه دالی موشه بکنم! چون من خیلی تو این کار فرزم، مامان نتونست که ازم عکس بگیره :) ولی خب یه چند تا عکس دیگه از من گذاشته اینجا تا دوستامون - مخصوصا اونا که از ما دورن - ببینن من چقدر آقا شدم :) آ

2005-08-23T10:53:00.000-04:00

این بازی رو هم خیلی دوست دارم، ولی فقط برای نیم ساعت! بعد باید یه چیز جدید بهم بدن!آ

تاریخ عکس : 21 آگوست 2005

2005-08-23T10:52:00.000-04:00

من عاشق تاب بازیم، خیلی کیف داره!آ

تاریخ عکس: 21 آگوست 2005

2005-08-23T10:50:00.000-04:00

در ضمن من باید از همه چیز سر در بیارم، حتی جنس ِ تاب!آ

تاریخ عکس: 21 آگوست 2005

فرودگاه مهرآباد

2005-08-15T22:33:00.000-04:00

اینجا فرودگاه ِ مهرآباده و من دیگه حسابی خسته و کلافه شدم... تقریبا نیم ساعت مونده بود به پروازمون ولی مامان هنوز نتونسته بود بارمون رو تحویل بده ! آقاهه هی سنگ ترازو رو اینور و اونور میکرده و سر ِ یکی دو کیلو مامان و دائی فرهاد رو بیچاره کرده بوده و اصلا هم براش مهم نبوده که من بدون ِ شیر موندم و گشنمه... تو این دو ماه که ایران بودم همه چیز خیلی شلم شوربا و بی حساب کتاب بود؛ نمی دونم چرا یه دفعه به فرودگاه که رسید کارها انقدر دقیق و با حساب و کتاب شد!! خلاصه بعدازاین همه معطلی، اگه مامان بدو بدو بال ِ هواپیما رو نگرفته بود از پرواز جا مونده بودیم!آ

تاریخ عکس: 30 جولای 2005

تولد یک سالگی وبلاگم

2005-07-30T10:15:00.000-04:00

امروز من و مامان تو راه برگشت به تورنتو هستیم. درست یک سال قبل این روز مامان وبلاگ من رو درست کرد تا قصه هام رو اینجا بنویسه. اون موقع من پنج ماه و نیم بود که تو دل مامانم بودم و هیچ چی از این دنیا جز صدای قلب مامانم نمی دونستم... اما حالا من هشت ماه و یه هفته امه و حسابی بزرگ شدم. حتی تا یکی دو ماه بعد از به دنیا اومدنم کسی جز مامان و بابام از وبلاگ من خبری نداشت ولی کم کم دوستامون با اینجا آشنا شدن و حالا دیگه هر روز 5-6 نفر به وبلاگم سر می زنن؛ خیلی خوشحالم. ممنون از همه!آ